"เมื่อไม่มีใครคัดค้าน ก็เริ่มเคลื่อนไหวกันได้!"
โม่ชิงหลวนกล่าวว่า "จ้าวต้าย่ง เจ้านำกลุ่มหนึ่งไปรื้อจากทางตะวันออก ที่เหลือมากับข้า เราจะค้นของในบ้านทั้งหมดก่อน"
ฝูงชนกระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว อาคารดินหลังหนึ่งถูกล้มลงด้วยเชือกโดยคนหลายคน มีคนดึงคานไม้ออกมาจากซากปรักหักพัง
"มามือช่วยหน่อย แบกคานใหญ่นี้ไป"
มีคนพบอุปกรณ์การเกษตรขึ้นสนิมในบ้าน "มีของใช้ได้ตรงนี้ มาช่วยหน่อย!"
บางคนงัดประตูคลังสินค้าที่ล็อกไว้ แล้วช่วยกันลากม้วนลวดตาข่ายออกมา แต่เมื่อกัวอี้เห็นเข้า เขาก็ตะโกนทันที "ของสิ่งนั้นข้าเอาแล้ว เดี๋ยวข้าบอกหลินเฟิงเอง"
หลายคนจึงปล่อยมือ
หลินเฟิงยืนเหงาอยู่ข้างเสี่ยวเสวียน มือหนึ่งคลึงหัวเสี่ยวเฮย อย่าว่าแต่เลย ขนของเจ้าตัวนี้ลื่นมือดีเยี่ยม สัมผัสดียิ่งนัก
เสี่ยวเสวียนจ้องมองหลินเฟิงด้วยดวงตาโตแป๋วไร้เดียงสา มันก็อยากคลอเคลียเจ้านาย อยากให้เจ้านายเล่นด้วย แต่ทุกครั้งที่มันเพิ่งขยับตัว กลับถูกหลินเฟิงเตะถีบออกไป ไม่ให้เข้าใกล้
เฮ้อ เจ้านายนี่ไม่รักข้าแล้ว ตอนเด็กๆ อุ้มข้าทุกวันเลย ตอนนี้มีสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ก็ลืมตัวเก่าเสียแล้ว
อื้ม!
เศษเหล็กนี่อร่อยดีแท้...
ในหมู่บ้าน เสื้อผ้าขาดๆ ผ้าห่มเก่าๆ ที่ขบวนรถอื่นคัดทิ้งไว้ถูกม้วนเป็นมัดๆ แผ่นไม้รื้อจากตู้เสื้อผ้าเก่าๆ คานบ้านที่รื้อออกก็กองเป็นพะเนิน หลินเฟิงต้องการให้คนพวกนี้เอาของขึ้นไปเก็บบนหลังเสี่ยวเสวียนได้สะดวก จึงสร้างทางลาดหินขึ้นจากพื้นดินไปจนถึงหลังเสี่ยวเสวียน