"ทุกคนเงียบก่อน ฟังฉันพูด" เสียงของโม่ชิงหลวนดังมาก เพียงแต่เสียงที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอนั้นไม่มีอำนาจข่มขู่เลยแม้แต่น้อย
โชคดีที่มีผู้คุ้มกันสองคนยืนอยู่ข้างกาย ดวงตาเยือกเย็นจ้องมองฝูงชน ทำให้เสียงอึกทึกรอบข้างเบาลง
"ขบวนรถยังไม่ออกเดินทาง ทุกคนตามฉันเข้าไปในป่าเพื่อขุดผักป่า ไม่มีอันตรายในป่า ผู้ปลุกพลังในขบวนรถได้จัดการกวาดล้างเรียบร้อยแล้ว"
เธอชี้ไปทางป่า "ขุดผักป่า ต้มซุปผักป่า รวมกับเนื้อหนูนา ทุกคนจะได้แบ่งกัน!"
ผู้คนเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มีเสียงเบาบางดังขึ้น มีคนพูดว่า "ได้" "ฉันไปด้วย"
แน่นอนว่ามีคนที่หวังจะเก็บเกี่ยวโดยไม่ลงแรง ยื่นข้อคัดค้านขึ้นมา "ป่ามันกว้าง จะมีอันตรายไหม"
"พี่จาง คุณจัดการหนูนาที่นี่ ส่วนฉันกับหมีเสวี่ยจะพาพวกเขาไปหาผักป่า"
"ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม" พี่จางถามอย่างไม่วางใจ
"ไม่ต้อง หมีเสวี่ยมากับฉันก็พอแล้ว แล้วฉันเองก็ไม่ใช่คนอ่อนแอ" เธองอแขน ทำท่าทางแข็งแรง
"เอาล่ะ ระวังตัว ไปเร็วกลับเร็ว ขบวนรถจะออกเดินทางในอีก 1 ชั่วโมง"
สุดท้ายแล้ว จากกว่าร้อยคน มีแค่สิบกว่าคนที่ยอมตามหยางมี่ไปหาผักป่า
แต่คนอีกมากมายไม่ขยับเขยื้อน พวกเขายืนอยู่ที่เดิม มองพี่จางและพวกจัดการเนื้อหนูนาด้วยสายตาละห้อย พวกเขายอมนั่งรอ น้ำลายสอ โดยไม่เต็มใจลงมือหาอาหารกินเอง