ชายชรามองหมาตัวนั้นในมือหลินเฟิง ก่อนจะยื่นมือไปลูบหลังมันอย่างช้า ๆ จากหัวจรดหาง แววตาเต็มไปด้วยความอาลัย
"แลก ตราบใดที่เจ้าไม่กินมัน ข้าก็ยอมแลก มันชื่อเสี่ยวเฮย เป็นเพื่อนที่ภรรยาข้าซื้อให้ก่อนจากไป ไม่คิดว่าโลกจะกลายเป็นแบบนี้..."
โม่ชิงหลวนยืนขมวดคิ้วอยู่ข้าง ๆ ในขบวนรถมีคนตั้งมากมาย ของแค่นี้ยังไม่พอยัดฟันด้วยซ้ำ นางจึงพูดขึ้นว่า "นี่มันผิดกฎ!"
"ก็แค่การแลกเปลี่ยน เต็มใจทั้งสองฝ่าย จะผิดกฎตรงไหน? อย่าลืมว่านี่คือขบวนรถของเรา ต้องทำตามกฎของเรา ระบบรัฐสวัสดิการน่ะ ใช้ที่นี่ไม่ได้หรอก"
สายตาของหลินเฟิงกวาดมองผู้คนรอบข้าง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
"ต่อให้เป็นนาง..." นิ้วของหลินเฟิงชี้ไปยังร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง เป็นหญิงสาวอายุราวยี่สิบกลาง ๆ
"เฮ้ คุณคนสวย" หลินเฟิงโบกมือเรียกนาง
หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง มองซ้ายมองขวา แน่ใจว่าหลินเฟิงกำลังเรียกตนเอง "ใช่ เจ้านั่นแหละ มานี่"
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบียดตัวออกมาจากฝูงชน เมื่อเข้ามาใกล้ หลินเฟิงก็สังเกตว่ารูปร่างของนางดีจริง สูงโปร่งเพรียว สัดส่วนโค้งเว้าได้รูป ใบหน้างดงาม ดั้งจมูกโด่ง ดูแวบเดียวก็รู้ว่าอาชีพเดิมของนางคือนางแบบ แถมยังเป็นนางแบบระดับสูงที่เคยเดินบนเวทีระดับนานาชาติ
"ชื่ออะไร?"
"ซูหว่าน" เสียงของนางแหบพร่าเล็กน้อย ริมฝีปากแห้งแตก ดูเหมือนไม่ได้กินอิ่มมานานแล้ว