"ในขบวนรถมีนักศึกษาจากวิทยาลัยศิลปะอยู่สองสามคน หน้าตางามหยาดเยิ้ม เอวนั่น ขานั่น ผิวนั่น... ถึ้ยๆ ช่วงนี้ชีวิตย่ำแย่สุดๆ ผักป่ายังกินไม่อิ่ม เมื่อวานรถก็เสีย มีคนจ้องจะปลื้มพวกหล่อนไม่น้อยเลย"
พี่หงถอยหลังไปครึ่งก้าว ยิ้มร่ามองไปทางหลินเฟิง "อา… ก็น่าสงสารทั้งนั้น โทษก็แต่ยุคสิ้นโลกนี่แหละ ถ้าท่านผู้ใหญ่ยินดี ข้ายินดีเป็นคนกลางให้ เพียงขอให้ท่านผู้ใหญ่คุ้มครองข้าสักเล็กน้อยก็พอ…"
ตอนที่พี่หงพูดประโยคนี้นั้น น้ำเสียงมีความจริงจังเพิ่มขึ้นมาหน่อย
ในมือหล่อนมีหญิงสาว ไม่ได้ขาดแคลนเรื่องกินดื่ม แต่ในยุคสิ้นโลก ความปลอดภัยต่างหากที่สำคัญที่สุด ในขบวนรถมีผู้ปลุกพลังอยู่แค่ไม่กี่คน หวังเลี่ยก็หยิ่งเกินไป หลิวเที่ยจู้ก็หยาบเกิน ต่งอวี่เป็นผู้หญิง ถึงนางจะไม่รังเกียจพวกชอบไม้ป่าเดียวกัน แต่ได้ยินว่าวิธีการของนางออกจะวิปริตนิดๆ หล่อนไม่อยากส่งหญิงสาวในมือไปให้ทรมานหรอก
กัวอี้กับเจียงเซิงไม่มีสิทธิ์พูดอะไร ฝีมือก็ไม่ได้เรื่อง
สุดท้ายเลือกไปเลือกมา เด็กหนุ่มตรงหน้าคนนี้เหมาะสมที่สุด อายุไม่มาก ดูท่าทางใจไม่ร้ายกาจ ที่สำคัญคือหน้าตาดี ถึงขั้นทำให้นางใจเต้นเลยทีเดียว
เสียดาย…
แล้ววันนี้นางก็ได้เห็นสัตว์อสูรควบคุมที่น่าสะพรึงกลัวข้างกายเขาด้วย เต่าตัวใหญ่ตัวนั้นหมอบลงตรงนั้น ความปลอดภัยก็เพิ่มขึ้นเห็นๆ เลย
หลินเฟิงมองพี่หงตรงหน้า ในใจพลันเกิดความเข้าใจใหม่ต่อผู้หญิงคนนี้