หลินเฟิงเดินเข้าไปในร้านขายเสื้อผ้า ค้นดูบนชั้นวาง หาชุดวอร์มสีเข้มได้สองชุด สะบัดฝุ่นออกแล้วเก็บใส่กระเป๋า
ชุดที่ใส่ติดตัวมาหลายวันนี้มีทั้งเหงื่อและของเหลวจากสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ ส่งกลิ่นแรงจนหลินเฟิงเองยังไม่อยากดม
สุดท้ายยังหยิบรองเท้ากีฬาติดมือไปอีกสองคู่ ถึงเดินออกจากร้านด้วยความพอใจ
“กลับไปที่พักแล้วต้องหาทางอาบน้ำ เปลี่ยนชุดสะอาด ๆ สักที”
ออกจากร้านเสื้อผ้า มองเห็นร้านขายเครื่องนอนอยู่ฝั่งตรงข้าม ตาหลินเฟิงเป็นประกาย สาวเท้าเร็ว ๆ เข้าไป เดินวนในร้านหนึ่งรอบ สุดท้ายเลือกที่นอนยางพาราหนา ๆ หนึ่งผืน
หนาราวสิบเซนติเมตร กว้าง 1.8 เมตร หลินเฟิงม้วนที่นอน มัดด้วยเชือกให้แน่น แล้วยกขึ้นบ่าเดินออกจากร้าน โยนขึ้นบนหลังเสี่ยวเสวียนก่อนกลับเข้าไปในร้านอีกครั้ง เลือกผ้าห่มกับหมอนมาหนึ่งชุด สุดท้ายยังหยิบผ้าห่มขนสัตว์ติดมือมาอีกผืน
ท้ายสุดนึกอะไรได้สักอย่าง วิ่งไปที่ร้านสะดวกซื้อ ขนน้ำแร่กล่องเล็กออกมาเป็นสิบกว่ากล่อง
“ครบแล้ว หมดจด”
เมื่อบ้านหินกองพะเนินด้วยเสบียง ปากของหลินเฟิงแทบฉีกถึงใบหู ไม่เคยออกรบด้วยความมั่งคั่งขนาดนี้มาก่อน
“เสี่ยวเสวียน ไป กลับที่พัก”
ตอนที่เสี่ยวเสวียนเดินออกจากหมู่บ้านเล็ก ๆ ฟางหลิงก็นำคนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้พอดี กว่าร้อยคนเรียงแถว เข็นรถลาก แบกกระสอบกับเชือก หลั่งไหลมาตามถนนสายหลักอย่างคับคั่ง