สองวันต่อมา แร่เหล็กดำขนาดเล็กถูกมดกัดกินโลหะขุดกินจนหมดสิ้น สิ่งของจำเป็นในจุดพักชั่วคราวถูกเก็บกวาดจนเกลี้ยง ทุกอย่างที่ขนย้ายได้ก็ขนไปหมด สิ่งที่ขนย้ายไม่ได้ก็ลงท้องของเสี่ยวเสวียนทั้งหมด แม้แต่ตะปูตัวเดียวก็ไม่เหลือ
เมื่อกลุ่มสุดท้ายถอนกำลังกลับมา เสี่ยวเสวียนก็ค่อยๆ ลุกขึ้น แล้วมุ่งหน้าไปตามทิศทางของขบวนรถโอซาก้า
ความเร็วของเสี่ยวเสวียนเร็วกว่าแต่ก่อนมาก ส่วนขบวนรถจะตามทันหรือไม่ตามทันก็ช่างหัวมัน
เสิ่นอวี่ถงส่งแผนที่ที่วาดใหม่ให้หลินเฟิง ด้านบนมีเส้นทางเคลื่อนที่ต่อไป รวมถึงพื้นที่อันตรายตลอดเส้นทาง
“ถ้าข่าวกรองแม่นยำ ตามความเร็วนี้ บ่ายแก่ๆ มะรืนก็ถึงตำแหน่งขบวนรถโอซาก้าแล้ว นายวางแผนจะสู้ยังไง?”
หลินเฟิงรับแผนที่มา แล้วพูดอย่างไม่แยแส
“บดขยี้!”
“ตลอดมาฉันประเมินพลังของเราเองต่ำเกินไป ตอนนี้เรามีอัศวินระดับ 4 หนึ่งร้อยคน แถมฝูงมดอีก ต่อให้พวกมันมีคนมากแค่ไหน ก็สู้ไม่ได้อยู่ดี มีเสี่ยวเสวียนคุมเชิงอยู่ แถมยังมีเสี่ยวเฮยตัวจอมทำลายล้างพวกผู้ควบคุมภูต ฉันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะแพ้ได้ยังไง!”
“ต่อหน้าพลังที่เหนือล้ำ จำนวนมากเท่าไหร่ก็เป็นแค่เศษสวะ...”
ตอนที่ขบวนรถออกเดินทางใหม่ หลินเฟิงรู้สึกได้ชัดเจนว่ามีบางอย่างไม่ปกติ
พูดให้ถูกคือ ยิ่งอยู่บนโลกใบนี้มานาน สิ่งที่เจอก็ยิ่งอันตรายมากขึ้น สองวันที่ผ่านมาขณะขุดแร่เหล็กดำ ก็เกิดเรื่องภูตประหลาดระดับ 4 บุกโจมตีจุดพักชั่วคราวเป็นจำนวนมากแล้ว ถึงแม้จะจัดการได้อย่างง่ายดาย แต่ระดับความอันตรายก็เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวจริงๆ