เหล่าชาวญี่ปุ่นที่คุกเข่าอยู่บนพื้นต่างหวาดกลัวสุดขีด บางคนพอเห็นร่างของเสี่ยวเสวียนในตอนนี้ ก็เอาหน้าผากแนบพื้นทันที หมอบราบทั้งตัว โขกหน้าผากซ้ำ ๆ พลางสวดอะไรบางอย่าง
หลินเฟิงมองกระดองเต่าของเสี่ยวเสวียนในตอนนี้
“ใหญ่พอแล้ว ต่อให้มีคนมาอีก 100,000 คนก็ยังอยู่ได้”
เขาส่งกระแสจิตคุยกับเสี่ยวเสวียน “อย่าหยุด สร้างกำแพงเมืองกับบ้านขึ้นมา”
ภูเขาด้านหลังหุบเขาถูกเสี่ยวเสวียนควบคุมด้วยพลังแห่งปฐพี หินและดินจำนวนมหาศาลถูกขุดแยกออกมา แล้วเคลื่อนขึ้นไปบนหลังของมัน ก่อนเริ่มขึ้นรูปตามที่หลินเฟิงต้องการ
อย่างแรกคือกำแพงเมืองที่ผุดขึ้นตามขอบกระดองเต่า สูงกว่าเดิม หนากว่าเดิม และแข็งแกร่งกว่าเดิม หอคอย 4 แห่งผุดขึ้นพร้อมกันตรงมุมทั้ง 4
ประตูเมืองพร้อมหอประตูผุดขึ้นทางซ้ายและขวาอย่างละแห่ง โดยเว้นตำแหน่งไว้สำหรับติดตั้งสะพานยก รอให้กัวอี้รื้อสะพานยก 2 แห่งเดิมไปดัดแปลง แล้วค่อยติดตั้งกลับเข้าไปใหม่
พื้นที่ที่เพิ่มขึ้นมาใหม่นี้กลายเป็นเมืองชั้นนอกแห่งใหม่ หลินเฟิงแบ่งออกเป็น 4 เขต พื้นที่ด้านหน้าถูกเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน เพื่อให้เสี่ยวเสวียนใช้สะสมเสบียงและเป็นที่ตั้งรังของนางพญามด ไม่รู้ว่าตอนนี้ร่างของเสี่ยวเสวียนใหญ่ขึ้นขนาดนี้แล้ว มดกัดกินโลหะจะหาอาหารมาป้อนมันได้เพียงพอหรือเปล่า
ถ้าไม่พอ มดกัดกินโลหะคงต้องลดจำนวนลงครั้งใหญ่
จากนั้นหลินเฟิงก็สร้างหอพักทรงวงแหวนขึ้นหลายแถวในพื้นที่ที่เหลือ พร้อมอาคารขนาดใหญ่อีกจำนวนหนึ่ง เพื่อจัดให้เหล่าเชลยญี่ปุ่นที่เป็นนักโทษและทาสเข้าไปอยู่ จะได้มีสภาพแวดล้อมให้ทำงานได้ตลอดทั้งวันทั้งคืน