"อ้อมไปต้องใช้นานแค่ไหน?"
"สามวัน!"
หลินเฟิงคิดไม่ทันก็พูดขึ้นทันที: "ไม่ต้อง อ้อมไปทำไม ตรงไปเลย!"
เสิ่นอวี่ถงมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดเตือนอีก ครั้งที่แล้วที่เตือนให้เขาระวังสองคนใหม่อย่างฟู่ขุยที่ขอเข้าร่วมขบวนรถ กลับถูกไอ้หมอนี่ได้เปรียบไปเต็ม ๆ เกือบถึงขั้นสุดท้ายแล้ว ถ้าไม่ติดว่าจู่ ๆ มันมีธุระขึ้นมา คงถูกกินหมดตัวไปแล้ว
เสิ่นอวี่ถงก้มหน้า หันหลังเตรียมจะเดินจากไป พลางด่าในใจ ไอ้โง่ รู้ทั้งรู้ว่ามีอันตรายยังไม่ยอมฟัง ไม่สนใจไอ้ขาหมูตัวนี้แล้ว ฮึ!
แต่ตอนที่กำลังจะเดินออกไป กลับถูกหลินเฟิงคว้าเข้าไปกอดไว้ในอ้อมแขน
"อะ..."
"ที่รักอวี่ถง อย่าเพิ่งรีบไปสิ มาขอหอมแก้มหน่อย"
พูดจบก็ก้มลงจูบโดยไม่รอช้า จนเสิ่นอวี่ถงแทบหายใจไม่ทัน ต้องทุบแผงอกเขาอย่างแรง เขาถึงได้ปล่อย
"อืม ตัวเธอหอมจัง ขอจูบอีกที"
"ปัง ๆ ๆ..." นอกประตูมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เป็นเสี่ยวรุ่ย
"นายท่าน หัวหน้าหน่วยหวังเลี่ยกับพวกเขามาแล้วค่ะ"
เสิ่นอวี่ถงหน้าร้อนผ่าว หายใจหอบ ๆ รีบผลักเขาออกไป แล้ววิ่งหนีราวกับหนีเสือ ถ้าโดนจูบต่อไปอีกคงขาดใจตาย ตัวเองยังเอาตัวไม่รอดเลย
หลินเฟิงเช็ดมุมปาก หันไปถลึงตาใส่เสี่ยวรุ่ยอย่างไม่พอใจ "ให้พวกเขาไปรอที่หอคอยแถวเมืองชั้นนอก ฉันเดี๋ยวไป"
"ได้ค่ะ..."
หลินเฟิงเพิ่งก้าวขึ้นไปบนหอคอย เหล่าเฉินก็รัวคำถามใส่เขาทันที "หลินเฟิง แท่นบูชาสร้างเสร็จยัง? เมื่อไหร่จะเริ่มทำพิธีบูชายัญ? ของบูชายัญเตรียมพร้อมแค่ไหนแล้ว? ฉันจะได้จัดพิธีให้แกเอง..."