โม่ชิงหลวนไม่รีบตอบ มองดูผู้คนในเหมืองที่เหงื่อไหลเป็นมัน ก่อนพูดเนิบ ๆ ว่า "สัตว์อสูรของเจ้ามันตัวใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ต่อไปมันก็จะยิ่งโตขึ้นอีก พอกระดองมันใหญ่พอจะสร้างปราสาทได้ ก็คงไม่เหมาะให้มันขุดเหมืองเอง เจ้าดูขนาดมันตอนนี้สิ ยังจะมุดเข้าไปในเหมืองได้อีกหรือ?"
หลินเฟิงนึกตาม ก็จริง เสี่ยวเสวียนตอนนี้ตัวใหญ่กว่าเมื่อคืนเท่าตัว รอให้มันโตอีกสักสองสามรอบ งานขุดเหมืองคงต้องพึ่งคนจริง ๆ
โม่ชิงหลวนเห็นเขาไม่เถียง จึงพูดต่อ "ลองคิดดู สัตว์อสูรของเจ้ากินแร่แล้วโตเร็ว แต่แร่ก็ต้องมีคนขุดมาไว้ให้มันกิน เจ้าเลี้ยงทีมนักขุด พวกเขาขุดแร่ สัตว์อสูรของเจ้ากิน ไม่กระทบกัน เจ้าจะทำอะไรก็ทำไป"
"แล้วก็" โม่ชิงหลวนพูดคล่องขึ้นเรื่อย ๆ "อีกอย่างถ้านักขุดเยอะขึ้น ประสิทธิภาพก็สูงขึ้น เจ้ารวบรวมคนว่างงานมา ให้ข้าวพวกเขาสักมื้อ พวกเขาก็ช่วยเจ้าทำงาน สัตว์อสูรก็โตเร็วขึ้น ยังช่วยปกป้องขบวนรถ โอกาสรอดของทุกคนก็มากขึ้น ได้ประโยชน์หลายต่อ"
โม่ชิงหลวนเริ่มพูดถึงข้อดีต่าง ๆ จากหลายมุม วาดภาพอนาคตสวยหรู หลินเฟิงได้แต่พยักหน้าหงึก ๆ
โม่ชิงหลวนยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น "เจ้าเห็นไหม แบบนี้ขบวนรถก็ปลอดภัย สัตว์อสูรของเจ้าก็โตขึ้น บนหลังมันแบกคนได้มากขึ้น ทุกคนก็จะ..."
"ไม่ได้!"
หลินเฟิงสะดุ้งตื่น มือที่เท้าคางหล่นลง ทั้งคนเหมือนคนที่หลับฝันดีแล้วถูกสาดน้ำเย็นใส่หน้า ตื่นตัวในพริบตา
โม่ชิงหลวนอึ้งไป "ทำไมถึงไม่ได้?"