และระบบเศรษฐกิจภายในจุดพักชั่วคราวก็เริ่มก่อตัวขึ้น เพราะคนธรรมดาเองก็มีหนทางหาเลี้ยงชีพใหม่ นั่นคือขายไฟฟ้า
ใช่แล้ว...
ปั่นเครื่องกำเนิดไฟฟ้า 5 ชั่วโมง เก็บไฟได้ 10 หน่วย แลกผลึกประหลาดระดับ 0 ได้ 1 เม็ด ใช้มันซื้อข้าวสารได้ 1 ชั่งภายในจุดพักชั่วคราว แน่นอนว่าคนส่วนใหญ่ไม่ฟุ่มเฟือยถึงขนาดนั้น พวกเขาผสมผักป่าและอาหารราคาถูกอื่น ๆ ประหยัดพอให้คนทั้งครอบครัวประทังชีวิตไปได้วันหนึ่ง
ด้วยเหตุนี้กัวอี้ยังตั้งใจผลิตอุปกรณ์ปั่นไฟด้วยแรงคนจำนวนมาก จากนั้นก็ดัดแปลงแบตเตอรี่โซลิดสเตตชนิดหนึ่ง ขนาดเท่าสมุดโน้ต เก็บไฟได้ 100 หน่วย เปลี่ยนสะดวกมาก
กลางวันผู้ปลุกพลังและกลุ่มที่มีรถรบจะออกล่าสัตว์ด้วยกัน กลับมาตอนกลางคืน รถเต็มไปด้วยเนื้อและวัสดุจากอสูรกลายพันธุ์ พวกเขาตะโกนขายในจุดพักชั่วคราว แลกผลึกประหลาด ซื้ออาวุธและของใช้ที่จำเป็น แถมหาความสำราญบ้าง
คนธรรมดาก็ใช้แรงงานแลกผลึกประหลาด ซื้ออาหารและของจำเป็นยังชีพได้
ถ้าวันเวลาเป็นแบบนี้ตลอดไป อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องที่รับไม่ได้หรอก
ทุกคนใช้วิธีของตัวเองในการมีชีวิตอยู่
บ่ายวันนั้น หลินเฟิงกำลังเอนกายบนเก้าอี้ผ้าใบอาบแดด ข้าง ๆ เสี่ยวอู่ถือจานผลเบอร์รีดวงจิตที่ล้างแล้วป้อนให้เขา ทันใดนั้นเสิ่นอวี่ถงก็เดินเร็ว ๆ เข้ามา
"หมอกเทามาแล้ว"
หลินเฟิงลืมตาข้างหนึ่ง "บอกว่าหยุดแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมมาอีกแล้ว"
"ไม่ใช่กลุ่มนั้น เป็นอีกกลุ่มหนึ่ง กำลังเคลื่อนมาทางนี้ ความเร็วไม่เร็ว แต่ก็ไม่หยุด"