"หลินเฟิง! ข้าเอง ข้าฟู่ขุย พวกเราเรียนโรงเรียนเดียวกัน เคยอยู่บริษัทเดียวกันตอนฝึกงานด้วย จำไม่ได้แล้วหรือ?"
ปลายสายวิทยุสื่อสารเงียบไปหลายวินาที ไม่มีเสียงใด ๆ
ฟู่ขุยรีบพูดต่อ "ก็ตอนนั้น… แฟนข้าต้องจ่ายค่าเทอม ข้ายืมเงินเจ้าไป 500 หยวน! เจ้าลืมแล้ว?"
"อ้อ… พอจำได้บ้าง"
ฟู่ขุยรีบฉวยโอกาสต่อ "หลินเฟิง ไม่สิ พี่เฟิง! ดีใจนักที่ได้พบเจ้า เรื่องตอนนั้นที่ข้ามีปัญหาแล้วยืมเงินเจ้า ข้าจำฝังใจมาตลอด ข้าต้องขอบคุณเจ้าต่อหน้าให้ดี ๆ ตอนนี้ข้าไม่มีอะไรมีค่าเลย มีแค่ผลึกประหลาดสองก้อนนี้… แต่ข้ากับภรรยาต่างก็เป็นผู้ปลุกพลัง พวกเรายินดีทำงานให้เจ้า เอ่อ… พวกเราขอไปอยู่ฝั่งพวกเจ้าได้ไหม?"
วิทยุสื่อสารเงียบไปอีกครู่
หลินเฟิงนึกออกแล้วว่าคนผู้นี้คือใคร เพียงแต่ไม่ได้สนิทสนมกันนัก พวกเขาเรียนโรงเรียนเดียวกัน แต่คนละชั้น ฝึกงานหน่วยเดียวกัน หลินเฟิงแทบจำฟู่ขุยไม่ได้เลย หากอีกฝ่ายไม่เอ่ยถึงเรื่องยืมเงิน คงจำไม่ได้จริง ๆ
ตอนนั้นฟู่ขุยเคยมาขอยืมเงินเขาจริง อ้างว่าแฟนทางบ้านลำบาก ขอยืมเงินไปจ่ายค่าเทอม เหมือนจะไม่ได้ยืมแค่เขาคนเดียว เจ้าหมอนี่ปากจัด แต่ทำอะไรไม่ค่อยเอาจริงเอาจัง ยืมเงินหน้าตาเฉย วันนี้บอกแฟนจ่ายค่าเทอม พรุ่งนี้บอกคนแก่ที่บ้านป่วย พอยืมเงินเสร็จก็หันไปโพสต์กินดื่มลงโมเมนต์ ทีหลังก่อนฝึกงานจบถึงคืนเงินให้