นั่นคือจิ้งเหลนเขาหน่วยเดียวระดับ 5 ตัวหนึ่ง ค่อย ๆ เดินออกมาจากด้านหลังเนินเขา ตามด้วยตัวที่สอง ตัวที่สาม...
รวมทั้งหมดสิบเอ็ดตัวสัตว์ยักษ์ระดับเดียวกัน เรียงกันเป็นแถวราวกับภูเขาลูกแล้วลูกเล่าพุ่งเข้าหาขบวนรถ เมื่อพวกมันปรากฏในสายตาของทุกคน แทบทุกคนต่างสูดลมหายใจเย็นชา
“นี่มันอะไร?”
“สัตว์กลายพันธุ์ระดับ 5 ทั้งหมดเลย จะสู้ยังไง?”
ผู้คนบนกำแพงเมืองต่างส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ
“อย่านิ่งอยู่ มีอะไรให้ทำ! บรรจุลูกดอกหน้าไม้ ยิงมัน!”
ปืนใหญ่หน้าไม้ยิงระดมรอบแรก ตกลงบนตัวจิ้งเหลนเขาหน่วยเดียวตัวหน้าที่สุด ลูกดอกหน้าไม้ขนาดเท่าต้นแขนพุ่งชนเกล็ดของมัน เกิดเสียงโลหะกระทบกันอย่างแหลมสูง แล้วหัก กระเด็นออกไป
แม้จะมีสองลูกที่เสียบเข้าไปในร่องคอ แต่ก็ทิ่มเข้าไปไม่ถึงครึ่งนิ้วก็ถูกกล้ามเนื้อหนีบไว้ จิ้งเหลนเขาหน่วยเดียวตัวนั้นแค่สะบัดหัว ลูกดอกหน้าไม้ที่เสียบอยู่ที่คอก็ร่วงหล่นลงพื้น
จัวหม่านำกองทหารม้าเข้าประชิดจากด้านข้าง อัศวินร้อยนายพร้อมกันโก่งธนูยิง หัวลูกศรเหล็กดำที่หมีเสวี่ยและพวกทำขึ้นทะลุเกล็ด ทิ่มเข้าไปในท้องน้อยด้านข้างของจิ้งเหลนเขาหน่วยเดียว จิ้งเหลนตัวนั้นส่งเสียงคำรามต่ำ หางกวาดผ่านพื้น ปัดเศษหินก้อนใหญ่ปลิวว่อนพร้อมเสียงตัดอากาศ พุ่งเข้าหาทิศทางกองทหารม้า กองทหารม้าแตกแถวออกไปล่วงหน้าภายใต้การบัญชาของจัวหม่า
แต่ก็ยังมีอัศวินหนึ่งนายหลบไม่ทันถูกเศษหินเฉียดเข้า ร่างกระเด็นถอยหลังไปในทันที ไร้ซึ่งความรู้สึกว่ายังมีชีวิตหรือตาย