นางไปหากัวอี้ก่อน หวังว่าจะขอรถสักคัน ทว่านางไม่มีสิ่งใดมาต่อรองเลยนอกจากหญิงสาวกลุ่มหนึ่ง
กัวอี้เพียงกวาดตามองนาง สายตากวาดผ่านนางและหญิงสาวด้านหลังด้วยความไม่สนใจแม้แต่น้อย พูดตัดบทตรง ๆ ว่า “ตอนนี้ขบวนรถไม่มียานพาหนะเหลือ รถดัดแปลงก็จัดสรรให้ผู้ปลุกพลังตามจำนวนคนไปหมดแล้ว ส่วนพาหนะอื่น เจ้าคิดหาทางเอาเองละกัน”
นางไปหาฟางหลิงต่อ ถามว่า “หน่วยส่งกำลังบำรุงยังขาดคนอยู่หรือไม่”
ฟางหลิงมองพวกนางแวบหนึ่ง ส่ายหน้า ตอบตรง ๆ ว่า “หน่วยส่งกำลังบำรุงคนเต็มแล้ว อีกอย่างคนใต้บังคับบัญชาของเจ้า ทำงานหยาบพวกนั้นไม่ไหวหรอก ทั้งขนของ ขนถ่ายขึ้นลง บรรทุกรถ ล้วนเป็นงานใช้แรง พวกนางแบกไม่ไหว”
พี่หงไม่มีทางเถียง ได้แต่พยักหน้าเงียบ ๆ หมุนตัวเดินจากไป หญิงสาวที่ตามหลังนางบางคนก้มหน้า บางคนมองบ้านเรือนริมทาง บางคนแอบใช้แขนเสื้อซับน้ำตา
นางไปถามทั่วขบวนรถ กลับมีรถส่วนตัวสองคันที่คนในนั้นมองพวกนางซึ่งล้วนเป็นสาวงามด้วยแววตาละโมบ
“ฮ่า ๆ ข้าถูกใจพวกเจ้าแล้ว มาปรนนิบัติพวกข้าให้สุขสำราญ เดี๋ยวหาของกินให้…”
ไม่เพียงพี่หงจะขมวดคิ้ว แม้แต่หญิงสาวข้างหลังนางยังผงะถอยกันพรึ่บ ผู้ชายที่พูดนั้นกิตติศัพท์เหม็นฉาวไปทั้งขบวนรถ ผู้หญิงที่เข้าไปล้วนถูกพวกเขาทรมานจนไม่เหลือสภาพคน
ถึงยามคับขันก็ถูกเขี่ยลงจากรถ ใช้เป็นเหยื่อถ่วงเวลาหนีภูตประหลาด
ส่วนรถดัดแปลงไม่กี่คันที่ขึ้นได้ก็คละปนกันดุจฝูงมังกรปนปลา พวกนางซึ่งเป็นหญิงสาวล้วนขึ้นไป แทบจะหมายความว่าจะถูกกินเรียบเกลี้ยงไม่เหลือซาก