หัวใจที่ลอยค้างของหลินเฟิงเพิ่งวางลง ก็ลอยขึ้นอีกครั้ง
เฉินหมิ่นก็ส่งสายตาล้อเลียนมา ทำนองว่า นั่นแค่เด็กสาวอายุสิบกว่า นายยังกล้าหลอกเขาได้อีก
หลินเฟิงตอบกลับสายตาว่า แล้วฉันจะทำยังไง สมองนางดูจะไม่ค่อยดี!
“ข้าต้องไปแล้ว! พี่สาวข้าคงเป็นห่วงข้า”
จัวหม่าลุกขึ้นอย่างเขินอาย แล้วรีบร้อนเดินจากไป ก่อนไปยังแอบชำเลืองมองหลินเฟิงแวบหนึ่ง
“ได้เลย จัวหม่า ยินดีต้อนรับทุกเมื่อมาที่นี่…”
เมื่อจัวหม่าเดินลับไปไกลแล้ว เฉินหมิ่นถึงพูดเสียงยานคางว่า “อ้าวเหย่ ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอปากเก่งขนาดนี้ ไข่มุกแห่งทุ่งหญ้า ดวงดาวสุกสว่างที่สุดบนฟ้า… เฮ้อๆ ดูไม่ออกเลยนะ เอาใจเด็กสาวเก่งเชียว…
รังเกียจพี่สาวแก่แล้วหรือไง… ไม่เคยพูดกับพี่สักคำเลย…”
หลินเฟิงได้แต่หัวเราะแห้งๆ แล้วรีบเดินมาสวมกอดเอวอีกฝ่าย “จะเป็นไปได้ยังไง พี่หมิ่นคือคนที่ฉันรักที่สุด เป็นคนในดวงใจฉัน”
เฉินหมิ่นซบลงในอกหลินเฟิงตามแรง แล้วใช้นิ้วจิ้มที่หน้าอกเขา
“ฉันว่าหัวใจเธอคงทำจากทุเรียน แต่ละพูมีคนอยู่ทั้งนั้น…”
หลินเฟิง “…”
เจอสถานการณ์แบบนี้ พูดอะไรก็ผิด หลินเฟิงอุ้มเจ้าสาวขึ้นในอ้อมแขน แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน ส่งสายตาบอกให้สาวๆ ในห้องลงไป
อย่ากวนฉันสั่งสอนกฎบ้าน!
ค่ำคืนปกคลุมหมู่บ้านอย่างมิดชิด