ชื่อเมืองเสวียนเฟิงถูกกำหนดขึ้นมาได้ เมืองทั้งเมืองก็เฉลิมฉลองกันคับคั่ง
พูดง่ายๆ ก็คือมื้อนี้อาหารไม่จำกัดปริมาณ แน่นอนว่าอาหารหลักยังเป็นมันเทศกับมันฝรั่ง หลินเฟิงหายากเหลือเกินที่จะใจดีครั้งหนึ่ง สัตว์กลายพันธุ์ที่ถูกขังไว้เตรียมใช้บูชายัญถูกฆ่าไปไม่น้อย
ไม่เพียงเท่านั้น ทุกคนยังได้รับผลเบอร์รีดวงจิตคนละหลายลูก มื้อนี้กินเข้าไป แต่ละคนไม่มากก็น้อยก็ได้ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นมาบ้าง
ท่ามกลางเสียงประจบประแจงจากผู้คน หลินเฟิงแทบจะเก็บรอยยิ้มไม่อยู่ นึกเป็นครั้งแรกว่าการรับผู้คนกลุ่มหนึ่งมาอยู่ด้วยกันเพื่อเอาชีวิตรอด ก็ดูจะไม่เลวอะไรนัก...
แต่หลินเฟิงก็ไม่ลืมเรื่องสำคัญ ทุกวันให้เนตรทองสอดแนมขบวนรถชาวญี่ปุ่นอีกชุดหนึ่งที่ฝ่าวงล้อมออกไป และแอบตามหลังไว้ห่างๆ
ระหว่างการติดตาม หลินเฟิงวางผังเมืองชั้นในใหม่ พื้นที่ทั้งหมดกว่า 100,000 ตารางเมตร นอกจากการเว้นที่ว่างเพียงพอรอบแท่นบูชาแล้ว พื้นที่อื่นๆ ถูกปรับเปลี่ยนทั้งหมด
เขตพื้นที่เขตหวงห้ามใต้ต้นไม้แห่งชีวิตซึ่งเป็นเขตพักอาศัยของตัวเองแทบไม่เปลี่ยนแปลงอะไร หลักๆ คือขยายบ่อน้ำให้ใหญ่ขึ้นหลายเท่า เพื่อแก้ปัญหาน้ำประปาของทั้งเมืองก่อนเป็นอันดับแรก
จากนั้นเปลี่ยนพื้นที่ส่วนอื่นของเมืองชั้นในให้เป็นฟาร์มแบบหลายชั้น พืชอย่างมันฝรั่ง มันเทศ ต้นอ่อนข้าวสาลีเทาไม่ต้องการความสูงมากนัก แต่ละชั้นปลูกได้ รื้อผนังห้องเดิมทิ้งหมด เชื่อมเป็นพื้นที่เดียวกัน เสาหินต้นแล้วต้นเล่าค้ำยันสิ่งก่อสร้างขนาดมหึมา แต่ละชั้นปูด้วยดิน พื้นที่เพาะปลูกเพิ่มขึ้นสามเท่าทันที