แม้ดำอัปมงคลจะหนังหนาเนื้อหยาบ พละกำลังเหนือกว่าคนปกติหลายเท่า ก็ยังส่งเสียงร้องโหยหวนขาด ๆ หาย ๆ ผสมกับเสียงขอความเมตตา พร้อมน้ำมูกน้ำตาไหลพราก
"ข้าผิดไปแล้ว ปล่อยข้าไปเถอะ…"
ทว่าเสียงร้องขอชีวิตนั้นเหมือนยิ่งเติมน้ำมันใส่กองไฟ ต่งอวี่ยิ่งตื่นเต้น มือที่ฟาดแส้ไม่หยุดแม้แต่น้อย แส้เหล็กสะบัดรวดเร็วขึ้นอีกหลายส่วน หญิงดำอัปมงคลคนแรกถูกหวดจนสลบไปตรงนั้น
นางไม่หยุดแม้แต่ชั่วอึดใจ กดสตรีดำอัปมงคลคนที่สองลงกับพื้น ข้อมือพลิกเล็กน้อย แส้ก็ลงบนร่างนางแล้ว
อีกรอบหนึ่ง หญิงผู้นั้นกรีดร้องน่าเวทนากว่าคนแรกเสียอีก เสียงลอยไปไกลแสนไกลในยามราตรี ผู้คนรอบข้างที่เห็นภาพนี้ต่างเบือนหน้าหนี บ้างก็มองดูด้วยความตื่นเต้น ปากก็ตะโกนว่า
"ออกแรงอีก เร็วอีก หวดให้มันตาย…"
หลังจากคนที่สองถูกหวดจนสลบ ต่งอวี่หยุดเล็กน้อย ก้มหน้ามองดู ร่างสองร่างที่กองกับพื้นเต็มไปด้วยบาดแผล สีหน้านางคล้ายยังไม่หนำใจ ขมวดคิ้วเล็กน้อย กว่าจะคืนสภาพดีได้ ทั้งมือทั้งเท้ายังไม่ได้ขยับคลายกล้ามเนื้อเลยด้วยซ้ำ
"ปลุกขึ้นมา พลิกอีกด้านหวด…"
ต่งอวี่หวดอีกหลายยก จนพวกนางหมดสติไปหลายตลบถึงพยักหน้าอย่างพอใจ โยนแส้เหล็กในมือทิ้ง ถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความสะใจ
"สะใจ โคตรสะใจเลย จ้าวต้าย่ง ต่อไปงานแบบนี้ยกให้ข้า ไม่ต้องลงมือเอง…" ต่งอวี่พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มพึงใจยากจะบรรยาย