เหล่าดำอัปมงคลพวกนั้นทำงานไม่เลวเลย พละกำลังมหาศาล ไม่กลัวหนาม ต้นผลเบอร์รีดวงจิตทั้งต้นถูกขุดขึ้นมาพร้อมรากและดิน แบกแล้วเดินฉับ ๆ แต่ข้อเสียของพวกมันก็ชัดเจนไม่แพ้กัน นั่นคือขี้เกียจ
ขอแค่ไม่มีใครคอยจับตาดู มือไม้ก็จะช้าลงทันที เริ่มอู้งาน กระทั่งล้มตัวลงนอนกับพื้น แล้วหลับสบายไปเลย
จ้าวต้าย่งฟาดแส้เหล็กเสียงดังหวือไปทั่วฟ้า แต่ผลอยู่ได้ไม่นาน ลูกน้องยี่สิบกว่าคนของเขากระจายอยู่ในป่านี้ แทบไม่เห็นตัว ด้านหน้ามองอยู่ ด้านหลังก็หย่อนยาน ถ้าไม่ใช่เพราะบนฟ้ามีเนตรทองบินวน และบนพื้นมีเสี่ยวเฮยจับตาดูอยู่ คงหนีหายไปนานแล้ว
จนกระทั่งต่งอวี่ปรากฏตัว
ในมือเธอกำแส้เหล็กมีเงี่ยงตะขอ ก้มมองดำอัปมงคลที่กำลังงีบหลับตัวนั้น มุมปากโค้งขึ้น รอยยิ้มนั่นทำให้ดำอัปมงคลรอบ ๆ ถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
แส้ฟาดลงมาโดยไม่มีสัญญาณล่วงหน้า เสียงลมหวีดหวิวดังขึ้น ตกกระทบร่างดำอัปมงคลตัวนั้นอย่างแม่นยำ ผิวหนังสีเทาดำหยาบกร้านของมันปริแยกเผยให้เห็นรอยแผลเลือดน่าสยดสยองในพริบตา
ดำอัปมงคลตัวนั้นกระเด้งลุกขึ้นจากพื้น ยังไม่ทันหันกลับไปดูว่าใครฟาด ก็ก้มลงไปหยิบเสียมแล้ว
“ทำงานต่อ!” เสียงของต่งอวี่ไม่ถือว่าสูง แต่น้ำเสียงที่สื่อว่า “ถ้าแกกล้าหยุด ฉันจะฟาดให้ตายคามือ” ได้ผลกว่าครั้งไหน ๆ
เธอเดินวนไปตามป่าหนึ่งรอบ ทุกครั้งที่เห็นดำอัปมงคลขี้เกียจ ก็ฟาดไปหนึ่งแส้ หลังจากโดนฟาด พวกดำอัปมงคลทำงานเร็วกว่าเดิมมากกว่าหนึ่งเท่า และตลอดเวลาก้มหน้าก้มตา ไม่กล้ามองมาทางเธอเลยสักแวบ