ลู่หงอิงรับมา เป็นผลึกประหลาดระดับ 1 ของสิ่งนี้ประเมินค่าได้ยาก แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสำหรับผู้ปลุกพลังแล้ว มันก็ยังล้ำค่าอยู่มาก
เพียงแต่ตอนนี้หลินเฟิงเป็นระดับ 3 แล้ว ผลึกประหลาดระดับ 1 แทบไม่มีประโยชน์ต่อการเพิ่มพลัง ใช้ได้แค่ฟื้นฟูพลังจิตวิญญาณเท่านั้น
“ได้ ถ้าเอามากจะลดให้” ลู่หงอิงพยักหน้า คว้าถุงพลาสติกจากข้างหลังยื่นให้
เด็กสาวถือดาบตาวาววับ ก่อนก้มลงยัดขนมใส่ถุง มีสาหร่ายเส้นสองสามห่อ เต้าหู้แห้งตุ๋นเครื่องยาจีน คุกกี้หนึ่งกล่อง มันฝรั่งแผ่นอีกหลายรส เจลลี่กับลูกอมกองเล็กๆ... ทั้งหมดยัดลงถุง
“พวกนี้ ฉันเอาหมด! ต้องใช้ผลึกประหลาดกี่ลูก”
“ให้ฉันอีกสามลูกก็พอ”
เธอล้วงผลึกประหลาดออกจากกระเป๋าอีกสามลูกยื่นส่งให้ “ขอบคุณนะ”
มือหนึ่งหิ้วถุงขนมที่อัดแน่น เธอหยิบสาหร่ายเส้นห่อหนึ่งฉีกออก ดึงเส้นหนึ่งใส่ปาก แววตาปรือลงเล็กน้อย ราวกับได้รับความพึงพอใจในที่สุด มุมปากยังเผยอเป็นรอยโค้งนิดๆ
ลั่วเสี่ยวเสี่ยวโผล่หัวออกมาจากข้างหลังเธอ จ้องเขม็งที่สาหร่ายเส้นในมือเด็กสาว สายตาติดหนึบราวกับถูกกาวตรึง ไม่มีทางละออกมาได้ เด็กสาวคนนั้นกัดอีกคำ น้ำลายในปากลั่วเสี่ยวเสี่ยวก็หลั่งพรวดออกมา เธอเกร็งคอแล้วกลืนน้ำลาย
“พี่จื่อโหรว ให้หนูชิมหน่อย แค่คำเดียว!” ลั่วเสี่ยวเสี่ยวแทบจะเอาตัวไปพาดกับแขนของเด็กสาวที่ชื่อจื่อโหรว ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ห่อสาหร่ายเส้นที่ถูกฉีกเปิด
เด็กสาวถือดาบที่ถูกเรียกว่าจื่อโหรวก้มหน้ามองเธอแวบหนึ่ง ลังเลอยู่พักหนึ่ง ถึงดึงออกมาเส้นหนึ่งยื่นให้ ลั่วเสี่ยวเสี่ยวยัดเข้าปากทันที เคี้ยวสองที ดวงตาคู่โตที่กลมอยู่แล้วก็เบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม