"รูปงามนัก!"
จัวหม่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ประหม่าจนต้องขยำมุมเสื้อผ้า จนกระทั่งหลินเฟิงเอ่ยปากพูด นางถึงได้โล่งอก ค่อย ๆ ขยับเข้ามาดูนกอินทรียักษ์ที่ยืนขึ้นมาแล้วสูงพอ ๆ กับตัวนาง
"มัน...ตัวโตขึ้นมากเลยนะ..."
นางยื่นมือออกไป แต่ก็ยังไม่กล้าสัมผัสเนตรทองในตอนนี้
"เนตรทอง?"
เนตรทองมองนาง แล้วก็ก้มศีรษะลงมาซุกใส่มือนางอย่างเบามือ ราวกับกำลังบอกว่า "ข้าอยู่นี่!"
จัวหม่าเบ้าตาแดงก่ำขึ้นมาทันที เอื้อมมือไปโอบคอเนตรทอง ซุกหน้าลงไปในขนของมัน
เนตรทองกางปีกกว้างออกปกป้องจัวหม่าไว้ใต้ปีก
เนิ่นนานทีเดียว จัวหม่าถึงได้คลายอ้อมกอดจากเนตรทอง ดวงตายังแดงเรื่อ ซบเข้าอ้อมกอดของหลินเฟิง "ขอบใจนะ พี่เฟิง!"
เสียงนางแหบแห้ง คัดจมูก ความรู้สึกย่ามใจของหลินเฟิงที่ที่สุดก็ปราบเหยี่ยวตัวนี้ได้ เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่บอกไม่ถูก
ซาบซึ้ง?
บางทีก็คงมี!
หลินเฟิงตบหลังจัวหม่าเบา ๆ แล้วออกคำสั่งแรกแก่เนตรทองในใจ: "ปกป้องนางให้ดี!"
"พอเถอะ ไปนอนกันเถิด พรุ่งนี้ยังต้องเข้าเมืองไปรวบรวมสิ่งของจำเป็นอีก"
จัวหม่าคลายอ้อมกอดจากหลินเฟิง สูดจมูกฟุดฟิด: "ที่...ที่นี่นะหรือ? ข้ายังไม่พร้อมเลย!"
"ขะ...ข้าไปนอนชั้นล่าง!" พูดจบนางก็วิ่งหนีราวกับมีใครไล่ตาม ตุ้บ ๆ ๆ ๆ ลงบันไดไป เนตรทองก็ขยับปีกเดินโยกเยกตามจัวหม่าไป
หลินเฟิงส่ายหน้า ช่างเป็นเด็กหญิงขี้อายเสียจริง อีกไม่กี่วันจะจับกินเสียเลย
หันไปยิ้มกับหญิงสาวในห้อง "คืนนี้ข้าจะรบกับสิบคน!"
ท่ามกลางเสียงร้องด้วยความตกใจของเหล่าสาว ๆ ก็กระโจนขึ้นเตียงใหญ่