ยามค่ำคืนมาเยือน กำแพงแสงสีทองแผ่ขยายจากเสี่ยวเฮยออกไปโดยรอบ ครอบคลุมอาณาบริเวณรัศมี 200 เมตร
กองไฟในจุดพักชั่วคราวลุกโชนขึ้นแล้ว ในที่สุดก็ถึงยามค่ำที่ก่อไฟได้อย่างสบายใจอีกครั้ง
บันไดทางขึ้นมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบากับเสียงกระดิ่ง หลินเฟิงหันหน้ามาก็เห็นจัวหม่าพึ่งปีนขึ้นไปบนหลังเสี่ยวเสวียน แล้วเดินขึ้นมาชั้นบน มีอีกคนตามหลังมา
คือหญิงสาวในชุดคลุมยาวสีกรมท่าคนนั้น สายตาของเธอมองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบๆ พลางพยักหน้าอยู่ในใจ ที่นี่ถือเป็นจุดที่ปลอดภัยที่สุดและดีที่สุดในขบวนรถทั้งหมด ไม่มีที่ไหนเทียบ
อาเม่ยเป็นคนที่สวรรค์นิรันดร์คุ้มครองจริงๆ ในวันสิ้นโลกที่ได้พบชายคนนี้
จัวหม่าก้าวเร็วมายังตรงหน้าหลินเฟิง ยื่นมือไปดึงแขนเสื้อเขา "พี่เฟิง นี่พี่สาวฉันเอง ดีกับฉันมากเลยนะ ตลอดทางมีแต่พี่สาวที่คอยตัดสินใจ ถ้าไม่มีเธอ พวกเราคง...!"
หลินเฟิงเลื่อนสายตาไปยังหญิงสาวคนนั้น ในหน้าของเธอมีรอยยิ้มบางๆ ราวสายลมแผ่วพัดผ่าน แบบที่ทำให้รู้สึกสบายใจ
"ฉันชื่อหยางจิน เป็นพี่สาวของจัวหม่า อาเม่ยอยู่กับคุณ ฉันวางใจแล้ว คุณเป็นคนพึ่งพาได้..."
น้ำเสียงของเธออ่อนโยนมาก มีมาดสุภาพอ่อนหวานเป็นของตัวเอง
หลินเฟิงยิ้มออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนบอกว่าเขาพึ่งพาได้ "ชมเกินไปแล้ว เข้ามานั่งข้างในเถอะ พอดีกำลังจะกินข้าว"
หลินเฟิงทำมือเชื้อเชิญ หยางจินพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินตามหลินเฟิงเข้าไปในห้อง จัวหม่าตามหลังเธอไป สองสาวมองสำรวจห้องที่นี่
บ้านกว้างใหญ่ โซฟากับเก้าอี้และม้านั่งทั้งหมดล้วนทำจากหิน เหมือนงอกขึ้นมาจากพื้นดินเลย ขัดมันจนลื่นมือ
หลินเฟิงพาทั้งสองมาถึงห้องอาหาร โต๊ะอาหารเป็นโต๊ะหินยาว 6 เมตรเต็ม มีอาหารวางตรงหน้าที่นั่งทุกที่ อาหารเรียบง่ายดี แต่ปริมาณจุใจ