เสียง scream ครวญครางอันน่าสลดดังแว่วมาจากข้างนอก ดวงตาของแม่เฉินหยูเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา
เสิ่นกังสีหน้าหนักใจ หยิบซองบุหรี่กับไฟแช็กออกจากกระเป๋าเสื้อ
เขาเอ่ยเป็นคนแรกว่า “ผมขอไปที่บ้านลุงหลี่ก่อนเพื่อดูสถานการณ์ แล้วพอใกล้ถึงเวลา ค่อยไปซื้อวัสดุที่ใช้จารึกหินปราบปีศาจให้เสี่ยวเฟย”
เฉินหยูเช็ดมุมตา “ฉันจะไปตักน้ำก่อน แล้วก็ลองถามไถ่สถานการณ์ในตึกเมื่อคืนนี้ไปพลาง ๆ”
เสิ่นเฟยพยักหน้า “ได้ครับ งั้นพวกพ่อแม่ระวังตัวด้วย ผมขอพักผ่อนก่อน ไม่มีแรงไปจารึกหินปราบปีศาจ”
“ได้ แล้วถ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติม ค่อยโทรบอกพ่อทีหลัง”
เสิ่นกังพูดจบก็เปิดประตูออกไปทันที ก้าวขาออกจากบ้านไปได้แค่ก้าวเดียว ก็เห็นศพหลายร่างนอนแผ่อยู่ในโถงทางเดิน
ร่างกายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทำใจแข็งเดินต่อไปข้างหน้าอย่างวางมาด
ในเวลานี้บนตัวของเสิ่นกังยังมีภารกิจสำคัญติดตัวอยู่ จะให้มาหยุดชะงักไม่ได้เด็ดขาด
ส่วนเสิ่นเฟยก็รับภารกิจรายวัน จากนั้นก็เริ่มออกกำลังกายทันที ทำเสร็จในไม่กี่อึดใจ จากนั้นก็เพิ่มค่าคุณสมบัติที่ได้เป็นรางวัลเข้าไปในพลังจิต
ในเวลานี้ ค่าคุณสมบัติพลังจิตของเขาก็มาถึง 7.2 แล้ว
เสิ่นเฟยทรุดตัวลงบนเตียงโดยตรง หลับไปโดยไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว
……
“ชาวเมืองทุกท่าน……ผมคือนายกเทศมนตรีเฉินหวยเซิง……”
“เมื่อคืนนี้……”
เสียงเลือนรางดังแว่วเข้ามาข้างหู ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เสิ่นเฟยรู้สึกได้ว่าร่างกายถูกเขย่า
“เสี่ยวเฟย! เสี่ยวเฟย! ตื่นได้แล้ว มาลุกขึ้นมากินข้าว!”
เสิ่นเฟยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา สิ่งที่ปรากฏในสายตาคือใบหน้าของเสิ่นกังและเฉินหยู
เขาลุกขึ้นนั่ง ขยี้ตา แล้วก็มองไปที่หน้าต่างแวบหนึ่ง
“แม่ วันนี้ไม่ต้องไปโรงงานแปรรูปเหรอครับ?”