หลังจากเพิ่มค่าพอยต์เสร็จ เสิ่นเฟยรอพ่อแม่ออกไปข้างนอก แล้วก็เริ่มนอนหลับ
ยังไม่ทันหลับได้นาน ประตูห้องก็ถูกเคาะ
"เฟยเอ๋อร์! พ่อเอง! พ่อกลับมาแล้ว วันนี้ทางเหมืองไม่ต้องไปทำงาน"
เสียงของเสิ่นกังดังมาจากนอกประตู เสิ่นเฟยลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงียแล้วไปเปิดประตู
"พ่อครับ ทางเหมืองเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?"
"พ่อก็ไม่รู้ชัดเจน" เสิ่นกังส่ายหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ผลผลิตของเหมืองสำคัญต่อเมืองแค่ไหนพ่อรู้ดี ตลอดหลายปีมานี้ แทบไม่เคยหยุดงานทั้งเมืองเพราะเหตุผลอื่นเลย"
"และครั้งนี้ หยุดไปตั้งสามวัน!"
เสิ่นเฟยคิดตามแล้วพูดขึ้นว่า "นั่นคงเป็นเพราะโบราณสถานใต้ดินจัดการได้ยาก"
"หรือไม่ก็จัดการไม่ได้" เสิ่นกังสีหน้าหนักใจ
หลังจากผ่านเหตุการณ์วุ่นวายนี้มา เสิ่นเฟยก็ไม่รู้สึกง่วงเท่าไหร่แล้ว เขาเลยถือโอกาสแกะสลักหินปราบปีศาจต่อไป
ครั้งนี้ เขาแกะสลักหินปราบปีศาจระดับธรรมดาต่อเนื่องอีกห้าก้อน
หลังแกะสลักเสร็จ ก็ไม่รู้สึกผิดปกติอะไร แค่พลังจิตเริ่มเหนื่อยล้าเท่านั้น และเขาก็ไม่ได้นอนทั้งคืนมาจริง ๆ
ดูเหมือนว่ายิ่งพลังจิตสูงขึ้น จำนวนหินปราบปีศาจที่ตัวเองแกะสลักได้ก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
ตามความรู้สึกของเสิ่นเฟยเอง ถ้าปรับสภาพร่างกายให้เต็มที่แล้ว คาดว่าน่าจะแกะสลักได้ประมาณแปดถึงเก้าก้อนในทีเดียว
หลังแกะสลักหินปราบปีศาจเสร็จ เขาก็รู้สึกง่วงในที่สุด
บอกพ่อไว้ว่าตอนกลางวันไม่ต้องเรียกกินข้าว แล้วก็ซบหัวลงนอนหลับไปทันที
เวลาผ่านไปถึงตอนเย็น คืนนี้เสียงกระจายข่าวด้านนอกไม่มีอะไรเคลื่อนไหว ทุกคนคาดว่านายกเทศมนตรีคงไม่อยากชี้แจงสถานการณ์