ครั้งนี้เสิ่นเฟยไม่ได้ถามว่าใคร แค่เปิดประตูตรง ๆ ยังไงถ้าเป็นคนที่มารบกวนเรื่องไม่เป็นเรื่อง ก็จะชกมันให้สักยกหนึ่ง
พอประตูเปิดออก มองเห็นชัดคนที่อยู่นอกประตู เสิ่นเฟยก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“เฮ้! พี่เสิ่นเฟย เป็นผมเอง!”
“คุณเป็น...” เสิ่นเฟยมองชายร่างกำยำที่อยู่นอกประตู พูดไม่ออกไปชั่วครู่
ในสมองรู้ชัดว่าคนนี้เป็นใคร แต่ก็เรียกชื่อไม่ออก
ในแง่หนึ่ง ก็พูดได้ว่าเสิ่นเฟยไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
“คุณคือคนที่เคยเจอที่สมาคมนักเขียนยันต์ครั้งที่แล้ว เหมือนชื่อ...”
“ฮ่า ๆ พี่เฉินช่างเป็นคนสำคัญที่มักลืมเรื่องเล็กน้อยจริง ๆ ผมชื่อเสี่ยวเฟิง เป็นสมาชิกหลักของหน่วยรบพิเศษที่เจ็ด” เสี่ยวเฟิงหัวเราะ
“ฮ่า ๆ ๆ ผมคิดอยู่นานก็คิดชื่อพี่เสี่ยวเฟิงไม่ออก” เสิ่นเฟยหัวเราะแห้ง ๆ
เสี่ยวเฟิงตอบกลับ “ก็แค่เจอกันไม่กี่ครั้ง จำไม่ได้ก็ปกติ ผมไม่ได้เป็นสาวงามที่ทำให้เมืองล่มได้นี่นา”
“เข้ามา ๆ! เข้ามานั่งก่อน”
ครั้งนี้เสิ่นเฟยไม่ได้ถามว่าเขามาทำอะไร เชิญเข้ามาเลยทันที
เสี่ยวเฟิงนั่งลง มองสำรวจบรรยากาศในห้อง แล้วเอ่ยด้วยความรู้สึก “อยู่คนเดียวในห้องแบบนี้ ก็รู้สึกดีไม่น้อยเหมือนกัน”
เสิ่นเฟยนั่งอยู่ตรงข้ามเขา มือหนึ่งเลื่อนหน้าจอมือถือไปพลาง ถามไปพลาง “พี่เสี่ยวเฟิงจะดื่มอะไร กาแฟหรือชานม?”
“เป็นบริการของโรงแรมหรือเปล่า งั้นผมดื่มกาแฟละกัน ถ้าได้ก็เติมนมหน่อย” เสี่ยวเฟิงไม่เกรงใจ
“ได้ งั้นก็ลาเต้”
เสิ่นเฟยจัดการเสร็จอย่างรวดเร็ว แต่เขาไม่ได้เรียกบริการของโรงแรมอะไรนั่นหรอก สั่งอาหารเดลิเวอรี่ตรง ๆ เลย