แม้เสิ่นเฟยจะไม่ได้เอาเรื่อง แต่ทางโรงแรมให้ความสำคัญอย่างมาก
ในขณะที่แจ้งหน่วยป้องกัน ก็ส่งผู้จัดการโรงแรมขึ้นมาขอโทษทันที
"คุณเฉิน ขอโทษจริง ๆ ที่เราละเลยด้านการรักษาความปลอดภัย ทำให้คุณตกใจ!" ผู้จัดการชุดสูทสีดำโค้งคำนับขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ทำไมคนพวกนั้นถึงคิดมุ่งเป้ามาที่ผมกันนะ ราวกับรู้ว่าผมไม่ค่อยชอบออกไปข้างนอก"
เสิ่นเฟยพูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
ผู้จัดการโรงแรมได้ยินดังนั้น สีหน้าก็แข็งทื่อทันที
"นี่..." ผู้จัดการโรงแรมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจพูดความจริงทั้งหมด "ในนั้นมีพนักงานของโรงแรมเราอยู่ด้วย"
พูดจบ เขาดูเหมือนหมดเรี่ยวแรงลงไปมาก
"ทำงานตำแหน่งอะไร?" เสิ่นเฟยถามต่อ
ผู้จัดการโรงแรมตอบ "คนคนนั้นรับผิดชอบทำความสะอาดพื้นที่ส่วนกลางของโรงแรม และห้องน้ำทั้งหมดที่ผู้ไม่เข้าพักใช้"
"อืม รู้แล้ว" เสิ่นเฟยพยักหน้า
"คุณต้องการค่าชดเชยแบบไหนครับ?"
เสิ่นเฟยไม่ได้ตอบทันที นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพูด "เพิ่มเวลาพักโรงแรมให้ผมอีกสักหน่อย ผมว่า... ข้อเรียกร้องนี้คงไม่เกินไปใช่ไหม?"
"ไม่เกิน! ไม่เกิน!" ผู้จัดการโรงแรมตอบทันที สีหน้าที่เคร่งเครียดลดลงไปบ้าง
ข้อเรียกร้องของเสิ่นเฟยแบบนี้ต่อโรงแรม ไม่ถือเป็นอะไรเลย
"ผมขอรับรองในนามส่วนตัว จะเพิ่มเวลาพักให้คุณอย่างน้อยเจ็ดวัน คุณว่าอย่างไรครับ?"
"ได้ ยิ่งเพิ่มมากยิ่งดี"
"ได้ครับ คุณเฉิน ถ้าอย่างนั้นผมไม่รบกวนละนะ"
หลังจากผู้จัดการโรงแรมถอยออกไป ความเย็นชาบนใบหน้าของเสิ่นเฟยก็จางหายทันที