พอตกเย็น พ่อแม่ของเฉินเฟยก็กลับมาถึงบ้าน
ระหว่างทานมื้อเย็น เสิ่นเฟยเล่าว่าอาทิตย์หน้าเขาจะไปที่เมืองคังฉ่าย
"อาทิตย์หน้าเหรอ?" เสิ่นกังวางตะเกียบลงช้า ๆ สำหรับการตัดสินใจครั้งนี้ของเสิ่นเฟย เขาไม่ได้แปลกใจอะไรมากนัก
ยังไงซะลูกชายตัวเอง หลังจากที่เคยรอดจากเหตุการณ์สิ่งประหลาดมาได้ครั้งก่อน ดูเหมือนความกล้าจะเพิ่มขึ้นไม่น้อย และโดยรวมก็โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นบ้างแล้ว
"ได้สิ ฉันจำได้ว่าหลี่ฉงซวี่เคยบอกว่าอาทิตย์หน้าจะเข้าเมืองไปธุระ ถ้างั้นก็ให้ตามลุงหลี่ของเธอไปด้วยแล้วกัน"
"ถ้ามีลุงหลี่ไปเป็นเพื่อนก็ดีที่สุด ฉันจำได้ว่าเสี่ยวเฟยดูเหมือนยังไม่เคยเข้าเมืองเลย" เฉินหยูเอ่ยขึ้นเรื่อย ๆ
"พ่อ แม่ ไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะเขียนหินปราบปีศาจไว้ก่อน พอใบรับรองนักเขียนยันต์มาถึง ก็จะเปลี่ยนเป็นเงินก้อนโตได้ทันที"
"พอถึงตอนนั้น พ่อกับแม่ก็ลาออกจากงาน แล้วไปอยู่เมืองกับผม"
"ได้!" เฉินหยูพยักหน้า
ถ้าเป็นเมื่อก่อนที่เสิ่นเฟยบอกให้พ่อแม่ออกจากเมืองเหยียนข่วง สองคนอาจจะยังมีความอาลัยอยู่บ้าง แต่หลังจากเหตุการณ์ช่วงหลังมานี้ พวกเขาจะไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ทานมื้อเย็นเสร็จ เสิ่นเฟยเตรียมจะเขียนหินปราบปีศาจ เขาตั้งใจว่าจะเขียนหินระดับเสริมสองก้อนในคราวเดียว ดูว่าตัวเองจะรับไหวหรือไม่
ค่าคุณสมบัติพลังจิต 9.2 ทำให้เสิ่นเฟยเขียนหินปราบปีศาจระดับเสริมลูกแรกได้อย่างราบรื่นมาก แต่พอมาลูกที่สอง สถานการณ์ก็เริ่มต่างออกไป
ระหว่างเขียนยันต์ เสิ่นเฟยรู้สึกได้ถึงความชะงักและความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน ยิ่งเขียนไปท้าย ๆ ความรู้สึกนี้ยิ่งชัดเจนขึ้น และถึงช่วงสุดท้ายเขาถึงกับมีอาการสมาธิเริ่มยากที่จะรวมจดจ่อ