เมื่อมาถึงหน้าประตูที่ไปรษณีย์ หลี่ฉงซวี่ให้เสิ่นเฟยรออยู่ที่หน้าประตู ส่วนตัวเองเดินเข้าไปคนเดียว
จากนั้น ประตูม้วนเหล็กกล้าที่อยู่ชั้นล่างของอาคารที่ไปรษณีย์ก็ค่อยๆ เปิดออก
ความสนใจของเสิ่นเฟยถูกดึงดูด เห็นรถตู้สีน้ำตาลที่ต่อยาวและกว้างกว่าปกติคันหนึ่งขับออกมาทันที
ตามรุ่นรถ รถตู้คันนี้ใกล้เคียงกับรถบัสขนาดเล็กแล้ว ใหญ่กว่ารถเอ็มพีวีขนาดใหญ่เสียอีก เพียงแต่รูปลักษณ์ยังเป็นรถตู้อยู่
ตัวรถตู้หุ้มด้วยชุดเกราะทั้งหมด ชั้นนอกสุดยังมีกรงเหล็กป้องกันครอบไว้อีกชั้น
รถขับมาถึงตรงหน้าเสิ่นเฟย ตอนนี้หลี่ฉงซวี่ก็เดินออกจากที่ไปรษณีย์พอดี ข้างหลังมีชายหนุ่มสามคนและผู้หญิงหนึ่งคนตามมาด้วย
ประตูรถตู้ค่อยๆ เปิดออก ข้างหน้ามีชายแข็งแรงวัยกลางคนสองคนนั่งอยู่แล้ว
"น้องชาย! ขึ้นรถมาก็นั่งตามสบาย ไม่ต้องเกรงใจ" ชายที่นั่งเบาะข้างคนขับทักทายอย่างเป็นกันเอง
"ครับ!"
เสิ่นเฟยขึ้นรถก่อน สภาพภายในรถไม่ได้แย่อย่างที่คิด กลับเรียบง่ายมาก
เบาะในรถเหมือนโซฟาใหญ่ พอคนนั่งลงไปก็จมทั้งตัว สบายมาก
เสิ่นเฟยคิด ถ้าต่อไปมีรถบ้านสักคัน ได้ออกไปเที่ยวรอบๆ คงสบายมาก
พอมีความคิดนี้ เขาก็ถามระบบทันที
ไอ้ระบบหมาเอ๊ย! รถบ้านผูกกับระบบหมกบ้านได้ไหม?
[ตอบเจ้าของระบบ ขอแค่ภายในรถมีฟังก์ชันพื้นฐาน กิน ดื่ม นอน ใช้ ครบ ก็สามารถผูกกับระบบหมกบ้านได้]
อย่างนั้นก็ดี เสิ่นเฟยมีความหวังกับชีวิตในอนาคตอีกครั้ง ยังไงตอนนี้เขาก็มั่นใจในความสามารถหาเงินของตัวเองมาก