คืนนั้นทั้งสามคนในบ้านไม่ได้หลับนอน รอจนรุ่งเช้า
เพิ่งจะหกโมงเช้า พ่อเสิ่นกังก็รีบออกจากบ้าน
ข้างนอกมีเสียงอึกทึกครึกโครม ผู้คนต่างเปิดประตูหน้าต่างระบายอากาศ ต้อนรับวันใหม่
เจ้าหน้าที่หน่วยป้องกันประจำการตลอด 24 ชั่วโมง แต่ที่พ่อเฉินเพิ่งออกจากบ้านตอนนี้ ก็เพราะเมืองเหยียนข่วงห้ามออกนอกบ้านในเวลากลางคืน เว้นแต่มีเหตุจำเป็น
อีกอย่างคือตอนกลางคืน ปีศาจชุดแดงนั้นอาจจะยังวนเวียนอยู่แถวนี้ จึงต้องรอจนฟ้าสาง
"เสี่ยวเฟย แม่จะต้มโจ๊ก เผื่อต้มไข่ให้สองฟองด้วยไหม"
"ได้ครับ"
เฉินหยูเป็นคนอยู่นิ่งไม่ค่อยได้ พอตื่นก็เริ่มเตรียมอาหารเช้าทันที
เสิ่นเฟยอยากลุกไปช่วย แต่คิดไปคิดมาก็สู้ไม่ได้ ตอนนี้ตัวเองต้องเล่นเป็นคนปวดเมื่อยทั้งตัว รอให้เจ้าหน้าที่หน่วยป้องกันมาก่อนค่อยว่ากัน
ไม่นาน ข้างนอกประตูมีเสียงฝีเท้าดังมา พร้อมกับเสียงพูดคุยของกลุ่มผู้ชาย
"เหล่าเจ้า ตรงนี้แหละ"
ประตูถูกเปิดออก คนแรกที่เดินเข้ามาคือพ่อเสิ่นกัง ตามด้วยผู้ชายห้าคนในเครื่องแบบสีเทา
คนที่อายุมากที่สุดเป็นหัวหน้ากลุ่ม พอเข้ามาก็ส่งสายตามองไปที่เสิ่นเฟยที่นั่งอยู่บนเตียงทันที
"อาหยู นี่หัวหน้าหน่วยจ้าวแห่งหน่วยป้องกัน" เสิ่นกังแนะนำให้เฉินหยูรู้จักทันที
"หัวหน้าหน่วยจ้าว ลำบากพวกคุณแล้ว! เชิญนั่งก่อนสิคะ"
เฉินหยูรีบขนเก้าอี้หลายตัวออกมา เต็มพื้นที่ว่างในบ้าน
"ไม่ต้อง ไม่ต้องครับ พี่สะใภ้"
หัวหน้าหน่วยจ้าวรีบห้ามปราม
"ขอสัมภาษณ์ลูกชายคุณก่อน แล้วค่อยใช้เครื่องมือตรวจดูว่ามีอะไรผิดปกติไหม"
"ได้ค่ะ ลำบากหัวหน้าหน่วยจ้าวแล้ว"
"เสี่ยวเฟย เธอต้องให้ความร่วมมือด้วยนะ"
เสิ่นเฟยพยักหน้ารับคำ "ครับ"
"งั้น..." หัวหน้าหน่วยจ้าวสีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง สายตามองไปที่เสิ่นเฟยอีกครั้ง
ชั่วขณะนั้น บรรยากาศในบ้านก็ตึงเครียดขึ้น
"น้องชาย เล่าเหตุการณ์เมื่อคืนให้ฟังละเอียด ๆ หน่อย"
"ครับ" เสิ่นเฟยพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเล่าเรื่องที่เจอปีศาจชุดแดงเมื่อคืนทั้งหมด
คนของหน่วยป้องกันตั้งใจฟัง มีคนหนึ่งถ่ายวิดีโอ อีกคนจดบันทึก
หัวหน้าหน่วยจ้าวสีหน้าไม่เปลี่ยน เขาได้ยินจากเสิ่นกังแล้วเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืน
เสิ่นเฟยเล่าจบได้ไม่นาน หน่วยป้องกันก็บันทึกเสร็จ แล้วถามคำถามตามปกติสองสามข้อ
"เอาล่ะ การสัมภาษณ์จบแล้ว เชิญน้องชายเข้ารับการตรวจด้วย"
พูดจบ หัวหน้าหน่วยจ้าวก็ส่งสัญญาณให้ชายหนุ่มคนหนึ่งข้างหลัง
ชายหนุ่มถือกล่องดำ ๆ หนึ่งใบ เดินอย่างรวดเร็วมาที่เตียง แล้วกดที่กล่อง
ทันใดนั้น พื้นผิวกล่องดำทั้งใบก็ปรากฏเส้นแสงตัดกันเป็นตาราง ฉีกกล่องลูกบาศก์ดำออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน แล้วขยายออกไปด้านนอก
กล่องดำมีขนาดโตขึ้นทันทีเท่าตัว ตรงกลางกลวงเป็นรูกลม
"น้องชาย ยื่นมือเข้าไปในรูได้เลย การตรวจใช้เวลาไม่นาน" ชายหนุ่มเอ่ย
"ครับ"
เสิ่นเฟยยื่นมือออกไปทันที พอมือเข้าไปในรู เขาก็รู้สึกเย็นยะเยือกจนแทบแข็งไปทั้งตัว
ทันใดนั้น กล่องดำหดกลับเข้าหากัน ครอบมือของเขาไว้มิดชิด
"อาจจะรู้สึกไม่สบายตัวหน่อย อดทนสักครู่" หัวหน้าหน่วยจ้าวเตือน
เสิ่นเฟยไม่ตอบ ตอนนี้เขารู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นที่ลึกถึงกระดูก วิ่งไปทั่วร่างกาย
ในเวลาเดียวกัน จิตสำนึกของเขาราวกับจะถูกดูดเข้าไปในกล่องดำนั้น
กระบวนการทั้งหมดกินเวลานานถึงห้านาทีกว่า จึงหยุด
พื้นผิวกล่องดำปรากฏแสงสีขาวจาง ๆ รูที่ปิดอยู่ก็เปิดออก เสิ่นเฟยรีบดึงมือออกทันที
"ดูท่าไม่มีการปนเปื้อนอะไร พี่เฉินวางใจได้เลย"
หัวหน้าหน่วยจ้าวยิ้ม แล้วสั่งให้คนเก็บกล่องดำ
"ลำบากแล้วเหล่าเจ้า"
เสิ่นกังสีหน้าเป็นสุข เข้าไปใกล้ ๆ แล้วหยิบบุหรี่หนึ่งซองจากอกเสื้อ ยัดใส่มือหัวหน้าหน่วยจ้าว
"โอ๊ย! พี่เฉินทำอะไรกัน! นี่มันหน้าที่ของผมเอง!"
"ฉันไม่ได้ว่าไม่ใช่หน้าที่นาย! เรารู้จักกันมากี่ปี นี่ฉันให้เอง ไม่ใช่ลูกชายฉันให้ นายจะเกรงใจอะไรกันนักหนา!"
บุหรี่หนึ่งซองถูกส่งไปมาระหว่างสองคน สุดท้ายหัวหน้าหน่วยจ้าวก็สู้ไม่ได้ รับไว้ในที่สุด
"งั้นเรากลับไปรายงานที่หน่วยก่อน วันนี้อาจมีคนมาตรวจตราตามตึกนี้"
"ลำบากแล้วเหล่าเจ้า ฉันไปส่งพวกนาย"
เรื่องเสร็จสิ้น เสิ่นกังออกไปส่งหัวหน้าหน่วยจ้าวและลูกทีม
ในตึกมีคนพลุกพล่าน ผู้คนผ่านไปผ่านมามากมาย บางคนเห็นหน่วยป้องกันมาทำธุระ ก็อดอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ ยื่นหัวเข้ามองไปทางบ้านเสิ่นเฟย
แม่บ้านหลายคนที่อยู่ชั้นสี่เห็นดังนั้น ก็อยากจะเดินเข้ามาถามไถ่
แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ เฉินหยูก็รีบปิดประตูใหญ่ทันที
หลังจากครอบครัวกินข้าวเช้าเสร็จ ก็เพิ่งเจ็ดโมงเอง
"เวลายังเช้าอยู่ ดูท่าวันนี้ฉันไม่ต้องลางานที่เหมือง ไปตอนนี้ยังทัน"
เสิ่นกังยิ้ม รีบสะพายเป้ เอาน้ำใส่ขวด แล้วหยิบป้ายพนักงานบนตู้
"อาหยู วันนี้เธอลางานที่โรงงานสักวัน อยู่ดูแลเสี่ยวเฟยหน่อย"
"พ่อ ไม่ต้องครับ!" เสิ่นเฟยปฏิเสธทันที
เขารีบลุกจากเตียง ยืดเส้นยืดสาย
"พ่อ แม่ ผมปวดเมื่อยน้อยกว่าเมื่อคืนมากแล้ว พ่อแม่ไปทำงานเถอะครับ"
"ได้ แต่ถ้ารู้สึกไม่สบาย ให้โทรหาฉันกับพ่อทันที" เฉินหยูย้ำ
"ครับ"
เห็นพ่อแม่เลิกคิดที่จะอยู่ดูแล เขาจึงถอนหายใจโล่งอก
เขาไม่ได้กลัวพ่อแม่จะเห็นพฤติกรรมแปลก ๆ ของตัวเอง แค่ถ้าทั้งสองไม่ทำงานหนัก จะให้เขาสบาย ๆ อยู่บ้านทั้งวันได้อย่างไร
เวลายังไม่ถึงแปดโมง พ่อแม่ก็ออกไปทำงาน เหลือเสิ่นเฟยคนเดียวในบ้าน
เขารีบเรียกแผงภารกิจออกมา ทบทวนภารกิจประจำวันทั้งสามอีกครั้ง
รางวัลของสามภารกิจคือ ค่าพลัง หินปราบปีศาจ และยันต์ปราบปีศาจ
จะได้อันไหน เสิ่นเฟยก็ไม่ต่างกันมาก
สิ่งที่ต้องคิดไม่ใช่รางวัล แต่เป็นเงื่อนไขของภารกิจ
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นเฟยเลือกภารกิจที่สอง เงื่อนไขคือเดินในบ้านหนึ่งหมื่นก้าว รางวัลคือหินปราบปีศาจธรรมดาหนึ่งก้อน
หินปราบปีศาจเป็นสิ่งสำคัญที่ใช้ขับไล่ปีศาจและขจัดมลทิน ตัวหินเองก็เป็นแค่หินธรรมดา แต่เพราะนักบวชจิตวิญญาณสลักคาถาลงไป ทำให้กลายเป็นของวิเศษ
เหมืองที่พ่อเสิ่นเฟยทำงาน ก็คือแหล่งขุดหินที่นำไปแปลงเป็นหินปราบปีศาจ
หลังจากขุดหินออกจากเหมือง ก็ขนไปที่โรงงานที่แม่เสิ่นเฟยทำงาน เพื่อคัดแยกและตัดแต่ง สุดท้ายปั้นเป็นก้อนหินขนาดเท่ากัน แล้วให้ทางการแจกจ่ายให้นักบวชจิตวิญญาณในเมืองสลักคาถา
พูดได้ว่า การขุดและแปรรูปหินปราบปีศาจ เป็นอุตสาหกรรมหลักของเมืองเหยียนข่วง ประชากรเกือบครึ่งเมืองมีอาชีพเกี่ยวข้องกับมัน
ส่วนที่ไม่เลือกอีกสองภารกิจ เสิ่นเฟยก็มีความลังเลใจของตัวเอง
ภารกิจที่หนึ่งต้องการวิดพื้นมาตรฐานหนึ่งร้อยครั้ง วันหนึ่งหนึ่งร้อยครั้งไม่ยาก แต่พอเพิ่มคำว่ามาตรฐาน ร่างกายที่ไม่เคยออกกำลังกายมาก่อนนี้ คงทำไม่ได้
ส่วนภารกิจที่สาม เสิ่นเฟยปฏิเสธทันทีที่เห็น
ท่องสูตรคูณดัง ๆ หนึ่งร้อยครั้ง ตอนนี้เขายังไม่อยากให้เพื่อนบ้านคิดว่าตัวเองบ้า
หน่วยป้องกันเพิ่งมาหาหมาด ๆ ถ้าถูกเข้าใจว่าปนเปื้อนปีศาจ จะแย่เอา
เสิ่นเฟยใส่รองเท้าแตะ เดินไปมาในบ้านแคบ ๆ
ก้าว +1
ก้าว +1
ก้าว +1
...
เมื่อความคืบหน้าของภารกิจเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ความอึดอัดในใจเสิ่นเฟยก็หายไปหมด
[ความคืบหน้าภารกิจวันนี้: 176/10000]
มองความคืบหน้าไป เดินไปด้วย บ้านถึงจะแคบและต้องหมุนตัวบ่อย แต่เสิ่นเฟยก็ไม่รู้สึกเบื่อมาก
เดินหนึ่งหมื่นก้าวตอนเช้าแบบนี้ สำหรับร่างกายที่อ่อนแอตอนนี้ ก็ถือเป็นการออกกำลังกายที่ดี
เดินไปเกือบหนึ่งร้อยนาที ก้าวของเสิ่นเฟยก็ใกล้ถึงเป้าหมาย
[ความคืบหน้าภารกิจวันนี้: 9998/10000]
ก้าว +1
ก้าว +1
[ภารกิจรายวันสำเร็จ]
[รางวัลภารกิจถูกส่งแล้ว โปรดรับ]
ทันใดนั้น หินรูปไข่สีเทาอมขาว สลักคาถาลึกลับ ขนาดเท่าไข่ห่าน ก็ปรากฏขึ้นในมือเสิ่นเฟย
เสิ่นเฟยผ่อนลมหายใจอุ่น ๆ ใบหน้าแดงก่ำเผยรอยยิ้มดีใจ สายตามองหินปราบปีศาจในมือแน่นิ่ง
ในที่สุดก็ได้รางวัล!
ภารกิจแรกที่บ้านสำเร็จ!