เมืองเหยียนข่วง ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองคังฉ่าย ระยะทางระหว่างสองแห่งยาวถึงแปดสิบกิโลเมตร
ในฐานะแหล่งผลิตแร่ดิบที่สำคัญของเมือง ทุกวันในเมืองเหยียนข่วงจึงมีรถบรรทุกจำนวนมากที่บรรทุกสินค้าเดินทางไปยังเมืองคังฉ่าย
ออกเดินทางหลังพระอาทิตย์ขึ้น กลับก่อนพระอาทิตย์ตก
หลายปีมานี้ ก็เป็นเช่นนี้เสมอมา
นอกเมืองเป็นที่ราบสีเทาหม่น ทั่วทั้งบริเวณโล่งเตียน ไม่เห็นเค้าความมีชีวิตใด ๆ
ในขณะนี้ รถบรรทุกหลายคันขับออกจากทางออกทางใต้ของเมือง แล่นไปตามถนนดินที่ถูกบดอัดด้วยกาลเวลาอันยาวนานอย่างช้า ๆ
นอกเมืองไม่มีถนนลาดยาง ล้วนเป็นเส้นทางที่คนขับรถมากประสบการณ์ค่อย ๆ ขับสำรวจจนเป็นทาง
เส้นทางดินคดเคี้ยวไปมา เห็นได้ชัดเจนทั่วทั้งที่รกร้าง ราวกับงูยักษ์ตัวหนึ่ง
ปลายทางของงูยักษ์นั้น เป็นเนินดินเล็ก ๆ ลูกหนึ่ง เส้นทางดินอ้อมไปด้านหลังเนินดิน แล้วก็ไม่เห็นเส้นทางอีกต่อไป
ในเวลานี้เมื่อมองไปไกล ๆ พอจะมองเห็นเงารถอยู่ที่อีกฟากของเนินดินได้อย่างเลือนราง
คันหนึ่ง สองคัน สามคัน... มากขึ้นเรื่อย ๆ เป็นขบวนรถทั้งขบวน กำลังมุ่งหน้ามาทางเมืองเหยียนข่วง
"รีบไปแจ้งนายกเทศมนตรี คนจากในเมืองมาแล้ว!"
บนหอสังเกตการณ์ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งรีบสั่งการชายหนุ่มที่อยู่ข้างกาย
...
ใกล้จะโพล้เพล้ เสิ่นเฟยค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง
หลังจากนอนมาทั้งวัน ตอนนี้เขารู้สึกสบายตัวเป็นอย่างมาก ทั้งสภาพร่างกายและอารมณ์
สิ่งแรกที่ทำหลังจากตื่นนอน เสิ่นเฟยรีบตรวจสอบว่าตนยังมีหินปราบปีศาจเหลืออยู่เท่าไร
เขาหยิบออกมาจากที่อกเสื้อ ดูแวบเดียวก็ยืนยันเสร็จสิ้น