ตลอดทั้งวัน เสิ่นเฟยหมกมุ่นอยู่กับฉากคุ้นตามากมายบนจอโทรทัศน์
พอว่างไม่มีอะไรทำ เขาก็เปิดซีรีส์เรื่อง'ดาบสว่าง'ดูอีกรอบ
ระหว่างนั้น ก็พลิกอ่านหนังสือพิมพ์ที่มีข่าวสารบ้านเมืองบ้างเป็นครั้งคราว
ถึงจะเบื่อหน่ายขนาดนี้ หนังสือคลาสสิกที่คลุกฝุ่นอยู่บ้านมาหลายปี เขาก็ไม่มีความสนใจจะหยิบมาอ่านแม้แต่น้อย
ในที่สุดก็ทนจนถึงช่วงเย็น พ่อกับแม่ของเฉินเฟยกลับมาถึงบ้านตรงเวลา
ระหว่างกินข้าวเย็น ต่างคนต่างเล่าเรื่องที่ได้พบเห็นในวันนี้ ซึ่งแน่นอนว่าไม่รวมเสิ่นเฟย เขาเป็นเพียงผู้ฟังและผู้กินอาหารอยู่บนโต๊ะเท่านั้น
"วันนี้ฉันได้ยินคนในโรงงานพูดกันหลายคนว่า พวกเขาตั้งใจจะเริ่มตั้งแต่คืนนี้ หาเพื่อนหรือญาติมารวมตัวกันอยู่เป็นเพื่อนข้ามคืน" เฉินหยูเริ่มบทสนทนาก่อนเป็นคนแรก
"ดูท่าหลายบ้านจะเริ่มขาดแคลนหินปราบปีศาจ" พูดพร้อมกับที่เสิ่นกังเหลือบสายตาไปที่มุมที่กองหินปราบปีศาจโดยไม่รู้ตัว
เขารีบเตือนว่า "เสี่ยวเฟย กลางวันตอนนอนอยู่บ้าน จำไว้ว่าต้องล็อกประตูให้แน่น อย่าให้ใครแอบเข้าไปขโมยของได้"
"เข้าใจแล้วครับพ่อ" เสิ่นเฟยรับคำ
เฉินหยูพูดพลางยิ้ม "เสี่ยวเฟยความจำดี ไม่มีทางลืมหรอก"
"อีกอย่าง ทางราชการก็ส่งคนมาตรวจสอบแล้ว สถานการณ์ของเมืองเหยียนข่วงยังไงก็ต้องค่อยๆ ดีขึ้น"
เสิ่นเฟยแอบคิดในใจทันทีว่า ไม่แน่เสมอไปหรอก! ตามพล็อตเรื่องทั่วไป ต่อไปคงต้องมีอะไรเกิดขึ้นอีกแน่นอน
"วันนี้คนพวกนั้นไปที่เหมืองมา ตอนเที่ยงฉันได้ยินหัวหน้าเหมืองพูดในห้องพักดื่มชา ดูท่าจะมีอะไรบางอย่าง" เสิ่นกังพูดช้าๆ พร้อมกับเคี้ยวอาหารในปาก
"โอ้! มีอะไรหรือเปล่า?" เฉินหยูรีบถามอย่างอดไม่ได้
เสิ่นกังกลืนอาหารในปากลง แล้วจึงตอบว่า "ได้ยินว่าข้างใต้เหมือง อาจมีซากโบราณสถานซ่อนอยู่"