หลังจากการสูญเสียระลอกนี้ หินปราบปีศาจระดับธรรมดาในบ้านเหลือเพียงสี่ก้อน
เสิ่นเฟยลุกขึ้นทันที เตรียมจะจารึกหินปราบปีศาจ
เขาพึ่งถือพู่กันเขียนยันต์ให้มั่น เสียงชนก็ดังมาจากทางประตูใหญ่
ปัง!
ครั้งแรกหนึ่งเสียง
จากนั้น!
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
ประตูถูกกระแทกอย่างต่อเนื่อง ด้านนอกดูเหมือนมีสัตว์ร้ายน่าสะพรึงกลัวบางอย่างพยายามบุกเข้ามา
หัวใจของเสิ่นเฟยที่เคยสงบนิ่งถูกกระตุ้นให้เต้นระรัว เหงื่อเริ่มซึมออกมาจากแผ่นหลัง
"ไม่ต้องกลัว ไอ้สัตว์เดรัจฉานนั่นเข้ามาไม่ได้หรอก!" เสิ่นกังยกแขนขึ้น พูดอย่างมั่นใจ
เขาอธิบายต่อ "ประตูทุกบานของแต่ละห้องในตึกพักอาศัยเราทำจากเหล็กกล้าบริสุทธิ์ โครงสร้างฝังแน่นอยู่กับทั้งห้อง และส่วนหนึ่งของห้องก็เชื่อมต่อกับห้องอื่น ๆ รวมถึงโครงสร้างบางส่วนของตึก"
"ข้างนอกถึงจะเป็นช้างก็พุ่งเข้ามาไม่ได้หรอก ทุกครั้งที่กระแทกประตู แรงจะถูกกระจายออกไปให้ทั้งห้องและทั้งตึก"
"ดีแล้ว! ดีแล้ว!" ได้ยินคำพูดของเสิ่นกัง เฉินหยูก็ถอนหายใจโล่งอก
ส่วนความตื่นเต้นในใจของเสิ่นเฟยก็ลดลงไปบ้าง เขาเริ่มจารึกหินปราบปีศาจอย่างตั้งใจ
หลังจากการกระแทกหลายครั้งไร้ผล ด้านนอกประตูก็เงียบสนิท สิ่งประหลาดนั้นคงจะจากไปแล้ว
เสิ่นเฟยรู้ดีว่า สิ่งประหลาดตั้งแต่ระดับสี่ขึ้นไป จะสามารถแสดง "กายเนื้อ" ออกมาได้ ต่อให้พลังงานปีศาจถูกหินปราบปีศาจดูดจนหมด ก็ยังใช้ "กายเนื้อ" โจมตีได้
พูดภาษาชาวบ้านก็คือ ถึงพลังเวทจะหมด ก็ยังใช้การโจมตีทางกายภาพได้
สิ่งประหลาดระดับสี่ตอนไม่มีพลังงานปีศาจ ยังสามารถระเบิดพลังต่อสู้เทียบเท่าสุนัขดุร้ายขนาดใหญ่ได้ แทบไม่แพ้หมาป่าตัวหนึ่ง