ห่างออกไปแปดกิโลเมตรจากเมืองเหยียนข่วง บนทางแยกที่ต้องผ่านเพื่อไปยังเมืองคังฉ่าย ในเวลานี้รถพิเศษสีเงินคันหนึ่งจอดอยู่
ภายในรถพิเศษ เพยหยวนกวงกำลังดื่มกาแฟอย่างสบายอารมณ์ พร้อมกับเปิดแอร์เย็นฉ่ำ
ตั้งแต่เมื่อคืนก่อน หน่วยรบพิเศษสิบสี่ได้ขับรถมาถึงที่แห่งนี้
เมื่อวานนี้เพยหยวนกวงเพิ่งรายงานสถานการณ์ไปยังเบื้องบน กลางคืนพวกสิ่งประหลาดก็เริ่มบุกเข้าสู่เมืองเหยียนข่วง
เช้าวันนี้ เมืองก็มีรายงานผู้เสียชีวิตเป็นจำนวนมากออกมาจริง ๆ
สมาชิกหน้าตาล่อแหลมคนหนึ่งเดินเข้าไปใกล้: "หัวหน้า รายงานสถานการณ์เมื่อคืนไปยังเบื้องบนแล้วหรือยัง?"
"รายงานแล้ว" สีหน้าเพยหยวนกวงสงบนิ่งราวผืนน้ำ
"แล้ว... เบื้องบนพูดอะไรหรือเปล่า?" สมาชิกคนนั้นถามอย่างระมัดระวัง
"ไม่ได้พูดอะไร"
"โอ้... ครับหัวหน้า"
เพยหยวนกวงเหลือบมองเขาแล้วหัวเราะเยาะ: "ไม่อย่างนั้นอยากให้เบื้องบนตอบยังไง?"
"จะตำหนิที่เราทำงานไม่ได้ผล หรือชี้ว่าเราขี้ขลาดตาขาว ไม่มีความเสียสละ?"
"เอ่อ... ฮ่าๆ ผม... ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น" สมาชิกคนนั้นเริ่มหวาดหวั่นขึ้นมาทันที
เพยหยวนกวงราวกับมองทะลุความคิดเล็ก ๆ ของเขา พูดต่อ: "กลับไปบอกสมาชิกคนอื่น ๆ ให้พวกเขาสบายใจได้เลย ครั้งนี้โบนัสที่ควรจะได้ สักบาทก็จะไม่ขาด"
"หลังจากเรื่องเมื่อวาน ในเมืองไม่เพียงแต่จะไม่ตำหนิ แต่ยังดีใจมากด้วยซ้ำ บางทีอาจจะเพิ่มโบนัสให้เราอีกก็ได้"
"เบื้องบนดีใจเหรอ?" สมาชิกคนนั้นฟังจบก็ยังงง ๆ เลยถามต่อ: "หัวหน้า นี่เพราะอะไร?"
เพยหยวนกวงจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์ แล้วพูดช้า ๆ: "เมื่อสองชั่วโมงก่อน ผมได้รับข่าวจากเบื้องบน หน่วยรบพิเศษที่หก สิบเอ็ด และสิบสอง กำลังจะเดินทางมาสนับสนุนเมืองเหยียนข่วง คาดว่าพรุ่งนี้เช้าจะถึง"