รถตู้ได้ขนส่งสิ่งที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกลับเข้าไปยังที่ไปรษณีย์ในเมือง จากนั้นก็มุ่งหน้าต่อไปยังย่านใต้เมือง หลี่ฉงซวี่บอกว่าที่นั่นมีร้านหม้อไฟที่อร่อยอยู่ร้านหนึ่ง
ในรถ เสิ่นเฟยเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดเรียบร้อยแล้ว ส่วนพวกที่เปื้อนเลือด ทุกคนก็ทิ้งไว้ที่จุดกำจัดขยะของที่ไปรษณีย์เลย
พอถึงร้านหม้อไฟ ทั้งหกคนก็สั่งอาหารทันที อดโซมาแทบแย่แล้ว
ไม่ว่าจะเป็นผัก เนื้อ ซีฟู้ดอะไรก็ตาม ไม่สนใจ เริ่มจากสั่งเส้นชนิดต่างๆ ก่อน แล้วก็ตักเอาอาหารเย็นและผลไม้ฟรีมาอย่างบ้าคลั่ง
อัดท้องให้พอก่อน แล้วค่อยลวกเนื้อ ผัก ลูกชิ้น ซีฟู้ดตามลงไป
กินอยู่นานกว่าสองชั่วโมง เสิ่นเฟยไม่เคยได้กินอย่างเอร็ดอร่อย อย่างเต็มที่ และอิ่มขนาดนี้มาก่อน
ไม่ได้หมายความว่าก่อนหน้านี้กินไม่อิ่ม เพียงแต่ร่างกายแต่ก่อนไม่เหมือนตอนนี้ ความอยากอาหารค่อนข้างน้อย ไม่เหมือนวันนี้ที่กินยังไงก็รู้สึกไม่อิ่ม
สุดท้ายหมดเงินไปเท่าไหร่เสิ่นเฟยไม่รู้ แต่จากสีหน้าเสียดายของหลี่ฉงซวี่แล้ว เขาคาดว่าน่าจะเป็นสี่หลัก
ราคาอาหารของร้านนี้อยู่ในระดับปกติ แต่ทนฝูงหมูหกตัวไม่ไหวจริงๆ
กลับมาที่รถ หวังถานคนขับหันคอมามองหลี่ฉงซวี่ก่อน แล้วก็มองเสิ่นเฟยต่อ
"พี่หลี่ ต่อไปว่าไงดี?"
หลี่ฉงซวี่ไม่ได้ตอบเขา แต่หันไปมองเสิ่นเฟย
"เสี่ยวเฟย เธออยากพักสักสองสามวันไหม?"
"ไม่ต้องครับลุงหลี่ ตอนนี้พลังจิตผมดีมาก ไปสอบนักเขียนยันต์พอดีเลย" เสิ่นเฟยพูดพร้อมยิ้ม
"เอาล่ะ งั้นไปกันเลย" หวังถานพูดขึ้น