ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนก็เดินถือถาดเข้ามา
ตามที่เสิ่นเฟยสั่งไว้ กาแฟดำเย็น ชาร้อน ผลไม้เค้กและพายไข่ ครบทุกอย่าง รวมถึงเตรียมส้อมและถุงมือมาให้ด้วย
ที่จริงเสิ่นเฟยเพิ่งกินข้าวเสร็จไม่นาน หิวไม่มากหรอก แค่ปากอยากเท่านั้น
อีกทั้งมาถึงแล้ว ไม่กินก็ถือว่าเสียดาย
เขาลงมือกินเค้กก่อน แล้วค่อยจิบกาแฟดำตาม อาหารหลายอย่างผสมรวมกันช่วยกระตุ้นความอยากอาหาร
ต่อให้เสิ่นเฟยเดิมทีไม่ค่อยหิว ตอนนี้ก็กินได้อย่างเอร็ดอร่อย
หลังจากกินของหวานทั้งหมดแล้ว ค่อยจิบชาร้อนที่ไม่ได้ร้อนมากนัก ความเลี่ยนทั้งหมดก็สลายไปในพริบตา
กึก กึก กึก...
เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เสิ่นเฟยเงยหน้ามอง ก็คือชายร่างกำยำคนที่เคยนั่งลิฟต์ขึ้นมาพร้อมกัน และเคยสบตากันก่อนหน้านี้นั่นเอง
ชายคนนั้นนั่งตรงข้ามลงมาโดยตรง ส่วนเสิ่นเฟยก็ยังคงจิบชาร้อนของตัวเองต่อไป
"วันนี้คุณฆ่าคนมา?" ชายคนนั้นถามอย่างตรงไปตรงมาที่สุด
"ฆ่ามา รวมทั้งหมดห้าคน" เสิ่นเฟยตอบยิ่งตรงไปตรงมากว่า
ชายร่างกำยำคิดว่าจะเปิดประเด็นตรง ๆ เพื่อทำลายสมาธิของอีกฝ่าย
แต่ที่เขานึกไม่ถึงก็คือ อีกฝ่ายกลับตอบได้อย่างฉับไว ตรงไปตรงมา และเป็นธรรมชาติขนาดนี้
เสิ่นเฟยไม่แยแสอยู่แล้ว ตนเองเคยทำบันทึกคำให้การไว้ที่หน่วยป้องกันแล้ว แต่ที่อีกฝ่ายพุ่งประเด็นเข้ามาตรง ๆ แบบนี้ ก็ยังทำให้เขารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
"ทำไม?" ชายร่างกำยำถามต่อ
"ไม่มีทำไมมากมายนัก ถ้าอยากรู้ก็ไปถามหน่วยรักษาความสงบโดยตรง" เสิ่นเฟยขี้เกียจอธิบาย
แต่เขาก็สงสัยอยู่ว่าอีกฝ่ายรู้ได้ยังไง
"คุณรู้ได้ยังไงว่าวันนี้ฉันฆ่าคนมา"