เช้าตรู่วันใหม่ เพื่อนบ้านตามทางเดินในตึกต่างมารวมตัวกันอีกครั้งเพื่อพูดคุยถึงสถานการณ์เมื่อคืนนี้
เสิ่นเฟยไม่ได้ออกไปนินทากับพวกเขา แต่ก็ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาชัดเจนจากในห้อง
ทำไม่ได้ จะให้ทำยังไง ในเมื่อพวกเขาพูดกันดังขนาดนั้น
เสิ่นเฟยกินอาหารเช้าไปพลางซึมซับข้อมูลเจื้อยแจ้วนอกห้องไปพลาง เขาเข้าใจสถานการณ์เมื่อคืนนี้ได้ในเวลาอันรวดเร็ว
เมื่อคืนนี้ ชั้นสี่ทั้งชั้น ไม่มีบ้านไหนโดนสิ่งประหลาดเล่นงานเลยสักครอบครัว
บางคนช่างเหลือเกินยังไปสืบถามทั้งตึก พบว่ามีเพียงสองครัวเรือนเท่านั้นที่เจอสิ่งประหลาด
ดูท่าจะไม่ใช่โชคดีของบ้านตัวเอง แต่เป็นเพราะสภาพแวดล้อมเมื่อคืนนี้ดีขึ้นต่างหาก
"หน่วยรบพิเศษนี่เก่งจริง ๆ นะ เพิ่งมาถึงเมืองนี้ได้ไม่กี่วัน สภาพแวดล้อมก็เปลี่ยนไปทันตาเลย" เสิ่นกังพูดอย่างตื่นเต้น
เฉินหยูยิ้มตามพร้อมพูดเสริมว่า "คนเหล่านั้นเป็นมืออาชีพ อะไรแบบไหนที่ไม่เคยเจอ สถานการณ์บ้านเราอย่างเมืองเหยียนข่วงนี่ ในสายตาพวกเขา คงเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นแหละ"
เสิ่นกังพยักหน้า "อืม ดูทีคราวนี้คงมั่นคงแล้วล่ะ อีกไม่กี่วันเมืองเราก็คงกลับมาเป็นเหมือนเดิม"
"ฮ่า ๆ พ่อกับแม่พูดกันได้น่าเชื่อถือจริง ๆ ผมเองก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่พอฟังที่พูดมา คิดว่าคดีนี้คงต้องปวดหัวกันอีกพักใหญ่เลยล่ะ" เสิ่นเฟยพูดพลางส่ายหน้าอย่างขมขื่น
"เด็กคนนี้คิดแต่แง่ลบไปได้ยังไง!" มารดาเฉินหยูทำตาเขียวใส่เขา
หลังจากนั้นไม่นาน เสิ่นกังและเฉินหยูก็ออกไปทำงาน
เสิ่นเฟยล็อกประตูเรียบร้อย แล้วเริ่มเข้าสู่ช่วงเวลานอนของตัวเอง
ในขณะที่เสิ่นเฟยกำลังเข้าสู่ห้วงฝัน ฝั่งหน่วยรบพิเศษก็เริ่มเตรียมการบุกโจมตีในวันที่สาม
"ผลการตรวจจับเมื่อคืนนี้เป็นยังไงบ้าง?"
ภายในรถพิเศษสีเงิน ชายหัวโล้นกำยำกวาดสายตามองกลุ่มผู้ควบคุมโดรน