หลังพ่อลูกคุยกันจบ เสิ่นกังก็ส่งโทรศัพท์ให้เฉินหยู
เฉินหยูถามถึงความเป็นอยู่ของเสิ่นเฟยทันที
"แม่ครับ วางใจได้ ทุกอย่างราบรื่นดี" เสิ่นเฟยปลอบ
"ถ้าอย่างนั้นก็ดี เรื่องย้ายบ้าน พ่อกับแม่เตรียมการมาตลอด เงินที่ลูกโอนมาสองครั้ง แม่กับพ่อไม่ได้ใช้แม้แต่สตางค์เดียว กลัวว่าตอนเข้าตัวเมืองจะต้องใช้"
เสิ่นเฟยหัวเราะ "ฮ่าๆ แม่ไม่ต้องห่วงครับ ทางนี้จัดเตรียมไว้เรียบร้อยหมดแล้ว ถึงเวลานั้นพ่อกับแม่มาอยู่ได้เลย"
"ส่วนเงินพวกนั้น ในหมู่บ้านก็ไม่มีอะไรให้ใช้ เอาไว้มาซื้อของในตัวเมืองก็แล้วกัน ถ้าไม่พอ เดี๋ยวผมมีให้อีก"
"เสี่ยวเฟย ต่อให้ตอนนี้รายได้สูง ก็อย่าใช้เงินรวดเร็วเกินไป หาเงินได้ก็ต้องใช้ แต่ก็ต้องมีขอบเขต ไม่งั้นใจจะลอย" เฉินหยูตักเตือน
"รู้แล้วครับแม่"
จากนั้น เฉินหยูก็พูดย้ำอีกเล็กน้อย
หลังจากสั่งเสียทุกอย่างเรียบร้อย เสิ่นเฟยก็วางสาย
ดูเวลา ตอนนี้ยังไม่ถึงหนึ่งทุ่มด้วยซ้ำ
ถ้าตามชีวิตเดิมในเขตเมืองนอก ตอนนี้เขาอาจจะกำลังเตรียมเขียนหินปราบปีศาจ หรือไม่ก็ดูโทรศัพท์ฆ่าเวลา
แต่ตอนที่อยู่เขตเมืองใน กลางคืนไม่มีเคอร์ฟิว ยังไงก็ต้องออกไปเดินเล่นให้หนำใจ
บังเอิญ เสิ่นเฟยยังมีบางอย่างที่อยากทำ พอกลับมาจะได้ซื้อวัสดุเขียนยันต์เพิ่ม เผื่อจำนวนหินปราบปีศาจที่ผลิตได้ในระยะหลัง
ก่อนออกจากบ้าน เสิ่นเฟยตรวจดูของใช้จำเป็นในบ้านอีกรอบ ว่ามีอะไรขาดหายไปหรือไม่
ตรวจเสร็จ เขาถึงค่อยวางใจออกจากบ้าน