อ้วนกระจอกสั่งให้เพื่อนร่วมแก๊งค์ขนโซฟาเก่าที่มีรอยฉีกขาดหลายจุดเข้ามา โซฟาเต็มไปด้วยฝุ่น เห็นได้ชัดว่าถูกทิ้งไว้ในโกดังร้างแห่งนี้มานาน
"รีบเช็ดโซฟาหน่อย ต่อไปนี้เราจะคุยธุระสำคัญกับหัวหน้าซุน" นกนางแอ่นกินซากพูดเสียงเรียบเฉย
ซุนจิงหมินยกมือโบกเสียงดัง "ไม่ต้องนั่ง! มีอะไรอยากได้ก็พูดตรง ๆ มาสิ อยากให้ข้าไปขโมยของมีค่าที่ที่ไปรษณีย์ส่งให้พวกแกใช่ไหม?"
"ฉลาดมาก!" นกนางแอ่นกินซากปรบมือ "แต่ผิดทั้งหมด"
"เดี๋ยวค่อยนั่งคุยกันดีกว่า เก้าอี้ก็เพิ่งเช็ดเสร็จ"
"แกมัน! อยากให้ข้าทำอะไรก็พูดมาวาย!" ซุนจฉงินปากด่าแต่ก็ยังนั่งลง เพราะลูกของตัวเองยังอยู่ในมือของคนอื่น
นกนางแอ่นกินซากนั่งลงตาม อ้วนกระจอกค่อย ๆ เดินไปด้านข้างของซุนจฉงิน
"หัวหน้าซุน สิ่งที่เราอยากให้คุณทำนั้นง่ายมาก คือการรวบรวมข้อมูลการส่งของของครัวเรือนทั้งหมดในเขตเมืองนอกในสามปีนี้ แล้วส่งให้เรา"
ซุนจฉงินขมวดคิ้วด้วยความงุนงง: "หลักฐานการส่งของ? พวกแกจะเอาไปทำไม?"
"ฉันยังพูดไม่จบนะ ไม่ใช่แค่หลักฐานการส่งของธรรมดา แต่ต้องรวบรวมที่อยู่และข้อมูลของผู้ที่มักรับของต้องสาปเป็นประจำ แล้วจ่ายให้เราด้วย"
"ของต้องสาป? ที่อยู่ผู้รับ?"
ซุนจฉงินขมวดคิ้วแน่น ไม่เข้าใจการกระทำของคนเหล่านี้
ชั่ววินาทีเขาก็สีดวงตาลดลง เหมือนนึกบางอย่างขึ้นได้
"คุณ...พวกคุณหานักเขียนยันต์ใช่ไหม?"
"ฉลาด!" นกนางแอ่นกินซากปรางมือ "คราวนี้คุณทายถูกแล้ว!"