บ่ายวันต่อมา พูดให้ถูกคือสิบห้าชั่วโมงหลังจากเวลานั้นในวันเดียวกัน
ใกล้สี่โมงเย็น โรงเรียนมัธยมในเขตเมืองนอกทางเหนือก็ถึงเวลาเลิกเรียนพอดี
“เทียนหยาง! บ้านฉันใกล้ถึงแล้ว! เราลาแยกกันที่สี่แยกนี้เลยนะ”
“ได้! เสี่ยวเซี่ย ไว้เจอกัน!”
หนุ่มนักเรียนที่ชื่อเทียนหยางกล่าวลาหญิงสาวข้างกาย ใบหน้าแดงระเรื่อไปด้วยความสดใส ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังที่จะได้พบกันอีกครั้งในวันพรุ่งนี้
บ้านของหญิงสาวใกล้ถึงแล้ว ส่วนบ้านของเขายังต้องเดินอีกหลายแยก
เทียนหยางเดินต่อไปเรื่อย ๆ ผ่านทางเลี้ยวหนึ่ง เข้าไปสู่ถนนเส้นหนึ่งที่มีผู้คนสัญจรน้อย
ก็เป็นเรื่องปกติ เพราะนักเรียนเลิกเรียนเร็วกว่าเวลาที่ผู้ใหญ่เลิกงาน
เดินมาครึ่งทาง จู่ ๆ เทียนหยางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง
เขาคิดว่าจะเป็นพวกเด็กเกเรตามมาหาเรื่อง รีบหันไปมองทันที
แต่ด้านหลังพวกเขามีเพียงกลุ่มผู้ใหญ่ที่พูดคุยหัวเราะกัน เล่าเรื่องตลกหยาบคายต่าง ๆ ดูจากท่าทางก็รู้ว่าเป็นคนที่ออกมาทำงานสังคมนานแล้ว
เทียนหยางโล่งอก แค่ไม่ใช่พวกเด็กเกเรมาหาเรื่องก็พอแล้ว เพราะช่วงนี้ไอ้หนุ่มเกเรต่างห้องที่ใคร ๆ เรียกว่าเสือกอ ก็กำลังไล่จีบเสี่ยวเซี่ยอยู่เหมือนกัน
แต่ที่เขาไม่รู้คือ รถตู้พลังงานไฟฟ้าคันหนึ่งแล่นมาอยู่เคียงข้างเขาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ที่แปลกกว่าคือ รถตู้พลังงานไฟฟ้าคันนี้กลับไม่มีเสียงเตือนใด ๆ เลยแม้แต่น้อย
เทียนหยางคิดว่าตัวเองคงเดินกลับบ้านได้อย่างปกติเหมือนทุกวัน