เวลาถึงช่วงเย็น เสิ่นเฟยโทรหาพ่อแม่ตามเวลาเสมอ
ทางฝั่งแม่ได้ยื่นใบลาออกไปที่โรงงานแปรรูปแล้ว พรุ่งนี้ทำงานอีกวันก็จะได้เงินออกมาแล้ว
ส่วนพ่อเสิ่นกังต้องใช้เวลาถึงห้าวันในการส่งมอบงาน ค่อนข้างนานหน่อย
พอทั้งสองคนไม่มีงานในเมือง บ้านที่อยู่อาศัยมาหลายปีในเมืองก็จะถูกเก็บคืน
"เสี่ยวเฟย พ่อคุยกับลุงหลี่ของเธอไว้แล้ว อีกเจ็ดวันตอนเช้าจะออกเดินทางไปหาเธอในเมืองตามเวลา"
"ครับ ฝากบอกลุงหลี่ด้วยนะครับ ครั้งนี้ให้ที่ไปรษณีย์อย่าใช้เส้นลัดอีกเด็ดขาด!" เสิ่นเฟยเตือนอย่างจริงจัง
"ฮ่า ๆ ๆ" เสิ่นกังหัวเราะ "เรื่องนั้นพ่อเพิ่งได้ยินจากลุงหลี่เธอเมื่อไม่นานมานี้เอง แม่เธอยังไม่รู้"
"อะไรที่ฉันไม่รู้?" ปลายสายอีกด้านมีเสียงเฉินหยูดังขึ้น
"ฮ่า ๆ ไม่มีอะไร..."
เสิ่นกังคุยเรื่องของพ่อลูกต่อ "ลุงหลี่เธอบอกว่า อาทิตย์หน้าตอนออกเดินทาง จะพกปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติที่แม็กซ์เต็มสองกระบอกไปด้วย"
"จริงเหรอ งั้นก็ดี!" เสิ่นเฟยวางใจขึ้นบ้าง
"อ้อ แล้วก็พ่อ บ้านที่เราอยู่ตอนนี้ ทางเมืองยอมผ่อนเวลาให้อีกหน่อยไหมครับ?"
เสิ่นกังตอบ "ได้สิ บ่ายนี้พ่อคุยกับนายกเทศมนตรีแล้ว เขาบอกว่าไม่มีปัญหา"
"ตั้งแต่เกิดภัยพิบัติปีศาจครั้งที่แล้ว ตอนนี้ในเมืองมีห้องว่างเพิ่มขึ้นหลายแห่ง"
"หลังจากภัยพิบัติปีศาจครั้งที่แล้ว ในเมืองคงมีคนตัดสินใจย้ายไปเขตเมืองในไม่น้อยสินะครับ?" เสิ่นเฟยถาม
เสิ่นกังคิดสั้น ๆ แล้วตอบ "มีสิ ช่วงเวลาหนึ่งพ่อรู้สึกว่าในเมืองเงียบเหงาลงมาก เพื่อนร่วมงานในเหมืองก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด"