【ข้อควรรู้ก่อนอ่าน】
1. พระเอกเป็นนักตกผู้ชายขั้นเทพ หน้าตางดงามจนใคร ๆ ก็หลงใหล
2. ความรักพุ่งตรงแรงแบบไม่ต้องคิด พล็อตเน้นฝ่ายรับ
3. ไม่มีการแยกร่าง พระเอกฝ่ายรุกมีใจให้ตัวเอกเพียงคนเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ รักแบบหนึ่งต่อหนึ่ง
4. ฝ่ายรับไม่รักใคร มุ่งทำภารกิจเป็นหลัก
5. ไม่มีการสวมร่างเป็นผู้หญิง ไม่มีความสัมพันธ์ชายหลายคนกับหนึ่งคน และไม่มีพล็อตมีลูก
6. เรื่องราวเป็นเรื่องแต่ง โปรดมีค่านิยมที่ถูกต้อง
อย่าดองเรื่องกันเลยนะทุกคน! ไม่อย่างนั้นมีโอกาสสูงที่ผู้เขียนจะตัดจบ!
รักทุกคนนะ!
แล้วก็อย่าด่าผู้เขียนกันเลย!
รักทุกคน!
【ระบบเดินทางข้ามโลก 0327 กำลังเริ่มทำงาน...】
【โหลดข้อมูลโลกใหม่เสร็จสมบูรณ์】
【ชื่อโลก: 《เขตบอด》】
【ประเภทโลกย่อย: ลึกลับ】
【ตัวตนของโฮสต์: คู่หมั้นของจั่วปู้ชิง ชายหนุ่มที่ตาบอดภายหลัง และตัวประกอบที่ถูกหั่นศพ】
【ตอนจบในต้นฉบับ: ถูกฆ่าตายหลังย้ายเข้าไปอยู่ในอพาร์ตเมนต์เอินเต๋อได้ 21 วัน ศพถูกใครบางคนจัดเรียงเป็นตัวอักษรไว้ตามทางเดิน】
【ภารกิจหลัก: เอาชีวิตรอดจากจุดตาย และเปลี่ยนชะตากรรมของเจ้าของร่างเดิม】
【ภารกิจรอง: ขัดขวางไม่ให้โหลวกวานเยว่กับจั่วปู้ชิงรักกัน เปลี่ยนแปลงโลกนิยายที่กำลังพังทลายจากต้นตอ ซึ่งเกิดจากความรักอันเจ็บปวดของทั้งสอง】
【บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: กำจัดทิ้ง】
【นับถอยหลังสู่ความตาย: 21 วัน】
【ระบบได้ฝังบุคลิกให้คุณแล้ว: เนื่องจากตาบอดทั้งสองข้างจึงอ่อนไหวและรู้สึกด้อยค่า ขาดความรู้สึกปลอดภัยอย่างรุนแรง และกลัวว่าจะสร้างความลำบากให้ผู้อื่น】
【โปรดเริ่มการแสดงเสมือนจริง】
เมื่อคำสุดท้ายสิ้นสุดลง เสียงกล่องกระดาษครูดไปกับพื้นก็หยุดลงพอดี
อู้ซือประคองโต๊ะไม้ที่ไม่คุ้นเคยไว้ พลางกะพริบตาอย่างงุนงงเล็กน้อย
ดวงตาของเขางดงามมาก นัยน์ตาใสชุ่มฉ่ำ หางตาโค้งมนอย่างอ่อนโยนเป็นธรรมชาติ
หากไม่ใช่เพราะแววตาคู่นั้นว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวาอยู่เสมอ คงไม่มีใครคิดว่าเขาเป็นคนตาบอด
“เป็นอะไรไป?”
จั่วปู้ชิงเดินมาจากอีกฟากของห้อง
เสื้อเชิ้ตสีอ่อนบนตัวอู้ซือเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบติดแผ่นหลัง เหนอะหนะและไม่สบายตัวอย่างยิ่ง
เขาดึงคอเสื้อโดยไม่รู้ตัว เผยให้เห็นลำคอขาวผ่องช่วงหนึ่งที่ถูกไอร้อนรมจนขึ้นสีชมพูระเรื่อ
จั่วปู้ชิงบังเอิญเห็นภาพนี้เข้าพอดี จึงวางผ้าเช็ดไว้ในมือลง
“ไปอาบน้ำก่อนเถอะ”
จั่วปู้ชิงหยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนออกมา พับเสื้อผ้าหลายชิ้นทั้งด้านนอกและด้านในอย่างเรียบร้อยแล้วยื่นให้เขา จากนั้นก็พาไปถึงหน้าห้องน้ำ
“สวิตช์เครื่องทำน้ำอุ่นอยู่ด้านนอก ฉันเปิดไว้ให้แล้ว ใต้ฝักบัวมีปุ่มสองปุ่ม ปุ่มซ้ายปรับปริมาณน้ำ ปุ่มขวาปรับอุณหภูมิ พื้นกระเบื้องลื่นนิดหน่อย ตอนขยับตัวระวังด้วย”
อู้ซือกอดเสื้อผ้าไว้ในอ้อมแขนแล้วพยักหน้าอย่างว่าง่าย
“รู้แล้ว”
ประตูห้องน้ำปิดลงดัง “กึก” ตามด้วยเสียงล็อกเบา ๆ แต่ชัดเจน
เบื้องหน้าของอู้ซือมืดสนิทอยู่แล้ว
ในพื้นที่แคบ ทุกเสียงแผ่วเบาล้วนถูกขยายดังขึ้นนับไม่ถ้วน
ในท่อน้ำมีเสียงน้ำประหลาดดัง “โครกคราก” ขึ้นมาเป็นระยะ
ชั้นบนมีคนกำลังลากอะไรบางอย่างที่หนักมาก เสียงนั้นแนบชิดเพดาน ค่อย ๆ กลิ้งผ่านเหนือศีรษะไปทีละนิด
ไกลออกไป ดูเหมือนมีใครกำลังพึมพำอะไรบางอย่าง เสียงขาด ๆ หาย ๆ ฟังไม่ชัด ทว่ากลับชวนให้รู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
อู้ซือยืนนิ่งอยู่หลังประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเท้าไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง
ห้องน้ำเล็กจนน่าสงสาร รู้สึกเหมือนแค่จะหมุนตัวยังลำบาก
เขาอาศัยตำแหน่งที่จั่วปู้ชิงบอกไว้ในความทรงจำ แล้วหมุนวาล์วน้ำเปิดออก
รอจนสายน้ำอุ่นขึ้นในที่สุด เขาจึงเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เปียกเหงื่อ
เสื้อเลื่อนหลุดจากไหล่ ทิ้งตัวกองยับยู่ยี่อยู่ข้างเท้า
สายน้ำอุ่นชะล้างเส้นผมและแผ่นหลัง พาความเหนียวเหนอะบนผิวกายออกไป ร่างกายที่เกร็งมาตลอดทางก็เริ่มผ่อนคลายลงในที่สุด
อู้ซือเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
หยดน้ำไหลลงมาตามขนตาดำสนิท ผ่านไฝแดงเม็ดเล็กตรงหว่างคิ้ว แล้วหยดลงจากปลายจมูก
เขามองไม่เห็นฝักบัวเหนือศีรษะที่ขึ้นสนิมแล้ว และมองไม่เห็นเชื้อราสีดำชื้นแฉะผืนใหญ่ตรงมุมกำแพง
ย่อมไม่มีทางเห็นเช่นกันว่า เงาดำก้อนหนึ่งข้างท่อระบายน้ำซึ่งควรถูกน้ำพัดหายไป กลับคลานทวนน้ำขึ้นมา
สิ่งนั้นเรียวยาว มองไม่ออกว่ามีรูปร่างแบบใด
คล้ายเส้นผมที่แช่น้ำจนชุ่ม หรือไม่ก็คราบด่างพร้อยที่ทิ้งไว้โดยอะไรบางอย่างซึ่งเน่าเปื่อย
มันแนบพื้น เลื้อยเอื่อย ๆ มาถึงข้างเท้าอู้ซือ แล้วค่อย ๆ คลานขึ้นไปบนเรียวขาขาวผ่องของเขา
ราวกับกำลังลิ้มรสอาหารเลิศรส มันสัมผัสกลิ่นอายและผิวขาวนุ่มที่แผ่ออกมาจากร่างนั้นอย่างละเอียด ทีละนิ้ว ทีละน้อย