บรรยากาศอึมครึมเกินไปหน่อย
หร่านถังไม่เคยเจอใครที่แผ่บรรยากาศกดดันอึมครึมขนาดนี้มาก่อน
แต่เธอก็ยังต้องรักษาภาพลักษณ์ตามบทบาทที่วางไว้ อึดอัดจนจิกปลายเท้าอยู่ในรองเท้าแทบจะขุดบ้านสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นได้แล้ว
ยังดีที่มีระบบเป็นเพื่อน เลยเริ่มนินทาพระเอกกับระบบเสียเลย
หร่านถัง: พระเอกดูสง่างามเกินไปจริง ๆ เหมือนวัตถุโบราณที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากดินเลย
【ใช่ ๆ ๆ ต้องความรู้สึกแบบนี้แหละ หร่านถัง เธอบรรยายได้แม่นเป๊ะเกินไปแล้วมั้ง!】
หร่านถัง: ………
ได้ยินจากระบบว่าสือเยี่ยนทั้งรวยทั้งหล่อ เป็นหนุ่มที่ถ้าไปอยู่ในตลาดนัดดูตัวคงมีคนแย่งกันจอง แต่กลับเป็นหนุ่มพรหมจรรย์ตัวพ่อที่ไม่เคยมีแฟน
หร่านถัง: ไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระ ฉันจับประเด็นสำคัญของประโยคนี้ได้แล้ว พระเอกคงไม่ได้มีปัญหาสุขภาพอะไรใช่ไหม?
ระบบอธิบายให้เธอฟัง【ไม่ใช่เช่นนั้น เพียงแต่บิดาของเขาเลี้ยงดูด้วยกฎระเบียบเข้มงวด เขาจึงเป็นคนสมชื่อ รักษากฎเกณฑ์และมารยาท เคร่งครัดกับตัวเอง หัวโบราณและเย็นชา】
【เพราะตั้งแต่เล็กจนโตเขาเป็นคนเคร่งครัดเรียบร้อยมากเกินไป จนรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงเป็นเรื่องไม่เหมาะสม แถมยังต่อต้านอยู่บ้าง สุดท้ายก็ค่อย ๆ พัฒนาเป็นโรครักความสะอาด】
【แต่ที่บ้านเร่งให้แต่งงานทุกวัน แม่ถึงขั้นใช้คำว่า “ตาย” มาบีบบังคับ เขาจึงจำใจจ้างผู้หญิงคนหนึ่งทางอินเทอร์เน็ตมาเป็นแฟนชั่วคราวเพื่อแสดงละคร】
หร่านถังเข้าใจแล้ว สรุปว่าเธอเป็นแค่เครื่องมือที่เขาจ้างมา ไม่ใช่แฟนตัวจริง ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ ไม่ต้องรับผิดชอบกันและกัน
เธอมองสือเยี่ยนอีกครั้ง แววตาเปี่ยมด้วยความเห็นอกเห็นใจและเข้าใจเขามากขึ้น
ที่แท้เราก็เป็นมนุษย์เงินเดือนเหมือนกัน แถมเขาดูซื่อกว่าฉันเสียอีก
ทำยังไงดี คนซื่อไม่อยากหลอกคนซื่อด้วยกันเลย
【เจ้าของร่างเดิมมีนิสัยหม่นหมองและเก็บตัว ไม่กล้าสบตาใคร ไม่กล้าคุยกับใคร
ตอนเจอสือเยี่ยนครั้งแรก เธอก้มหน้าตลอดทั้งเวลา พูดแนะนำตัวแค่ประโยคเดียว
สือเยี่ยนไม่เพียงพูดน้อยเอง แต่ยังหวังให้พนักงานที่อยู่รอบตัวพูดน้อยและทำงานมีประสิทธิภาพด้วย
เขาคิดว่าเธอเป็นคนซื่อ ๆ ที่หาได้ยาก หลังจากไตร่ตรองแล้วจึงให้เธอเป็นแฟนตัวจริง
ถึงจะเรียกว่าแฟนตัวจริง แต่เอาเข้าจริงก็เป็นแค่ตำแหน่งระยะยาว พวกเธอคบกันมา 3 เดือนแล้ว และนี่คือการพบกันครั้งที่สอง】
สรุปแล้วพระเอกไม่ได้ป่วยก็เหมือนป่วย
ระบบหัวเราะคิกคัก【นิยายก็เป็นแบบนี้แหละ พระเอกไม่ป่วยสักหน่อยเนื้อเรื่องจะสนุกได้ยังไง พระเอกที่ไม่บริสุทธิ์จะเป็นพระเอกได้เหรอ?】
หร่านถังยกนิ้วโป้งให้: ก็จริง เพื่อรักษาความบริสุทธิ์ให้กับนางเอก เขาเป็นคนซื่อจริง ๆ
【ตื่นเต้นกับเนื้อเรื่องอีกครึ่งปีข้างหน้าจัง เขาโสดสนิทมา 25 ปีแล้ว พอเจอนางเอกที่ทำให้ใจหวั่นไหว คงอยากทำจนเธอลุกจากเตียงไม่ไหวแน่ ๆ】
หร่านถังสะดุ้ง: ฉันขอไว้อาลัยให้นางเอกก่อนเลย ผู้ชายปากไม่ตรงกับใจนี่ร้ายที่สุด
คนหนึ่งคนกับระบบหนึ่งตัวมีความคิดเข้ากันได้ดี เลยเคี้ยวเมล็ดแตงโมคุยกันเรื่องทะลึ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง
นิ้วมือของสือเยี่ยนงอเข้าหากันเล็กน้อย
นอกจากแม่แล้ว เขาไม่คุ้นชินกับการอยู่ใกล้ผู้หญิงคนไหนมากเกินไป และไม่มีทางกินข้าวด้วยกันได้
คืนนี้เดิมทีเขาตั้งใจจะสั่งอาหารให้เธอสักสองสามอย่างก่อน พอสั่งเสร็จก็เข้าเรื่อง บอกสิ่งที่ต้องบอกให้ชัดเจน แล้วค่อยกลับ ใช้เวลาทั้งหมดไม่เกิน 15 นาที
ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ร้องไห้เมื่อสัปดาห์ก่อน ขอให้พาผู้หญิงคนนี้กลับไปให้ดู คืนนี้เขาคงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้
แต่ถึงจะอยากรีบกลับแค่ไหน ในเมื่อเธอเพิ่งนั่งลง จะให้คุยกันทั้งที่ท้องหิวก็คงไม่เหมาะนัก
แต่เด็กสาวคนนี้ชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ เขาลืมไปหมดแล้ว
สือเยี่ยนหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน เปิดหน้าต่างสนทนาของผู้ช่วยถัง แล้วเลื่อนหาข้อมูลของหร่านถังที่เคยส่งให้ตัวเองก่อนหน้านี้
หร่านถัง เพศหญิง อายุ 21 ปี…
สือเยี่ยนกวาดตาดูอย่างรวดเร็วแล้วปิดหน้าจอ ก่อนเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋าเสื้อ
สือเยี่ยนเรียกพนักงานที่รออยู่ตรงประตูเข้ามาด้วยท่าทีมั่นใจ แล้วเอ่ยว่า
“คุณหร่าน เชิญสั่งอาหารครับ”
พนักงานเดินเข้ามา ยื่นเมนูให้หร่านถัง
【พระเจ้า! เธอจำชื่อพระเอกไม่ได้ แต่พระเอกกลับจำชื่อเธอได้! หร่านถัง พระเอกตกหลุมรักเธอหรือเปล่า? เขาต้องไม่เลิกกับเธอแน่!】
หร่านถัง: คิดมากไปแล้ว เมื่อกี้เขาเหลือบดูโทรศัพท์ก่อนชัด ๆ ในเมื่อฉันเป็นคนที่ถูกจ้างมา ก็ต้องมีข้อมูลสำรองอยู่แล้ว บางทีเขาอาจกำลังดูประวัติส่วนตัวฉันก็ได้
【?】
หร่านถังรับเมนูมา พูดอย่างสุภาพเรียบร้อยว่า “คุณสือจะทานอะไรคะ มีอะไรที่ไม่ทานเป็นพิเศษไหมคะ?”
สือเยี่ยนตอบเสียงเรียบ “ผมไม่กินหลังเที่ยง สั่งของคุณเถอะ”
ลดน้ำหนักเหรอ?
พระเอกทำงานอะไรกันแน่ ถึงต้องควบคุมรูปร่างด้วย
หาเงินได้เยอะขนาดนี้ หรือจะเป็นนายแบบชุดจงซาน? ได้ยินว่าตอนนี้เป็นสตรีมเมอร์ออนไลน์ก็ทำเงินได้ดีเหมือนกัน
หร่านถังถอนสายตา แล้วก้มมองเมนูอีกครั้ง
พลิกไปได้ไม่กี่หน้า เธอก็รู้สึกหัวตื้อไปหมด
ผักตามฤดูกาลผัดจานหนึ่งราคาตั้ง 388 น้ำส้มหนึ่งแก้วราคา 88 ไม่ต้องพูดถึงอาหารที่เธออยากกินเลย
มือที่จับเมนูของเธอเริ่มสั่น แล้วก็ปิดเมนูดังปั้บ
หร่านถัง: ระบบ ถ้ากินเสร็จแล้วเขาคิดว่าฉันไม่ผ่าน อยากเลิกกับฉัน แล้วจะหารค่าอาหารคนละครึ่งล่ะ?
【?】
หร่านถัง: ตอนนี้ยังไม่ได้สั่งอาหาร หรือฉันหาเหตุผลชิ่งไปเลยดีไหม ไม่งั้นเดี๋ยวจ่ายหารไม่ไหว ฉันคงต้องอยู่ล้างจานที่นี่ คนยิ่งรวยยิ่งชอบดูเรื่องสนุก ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ
ระบบถูกเธอพูดจนเริ่มคล้อยตาม【คงไม่หรอกมั้ง… ถ้าเป็นแบบนั้นก็แย่เกินไปแล้ว】
หร่านถังถอนหายใจ
ไม่ใช่ว่าเธอขี้เหนียวจริง ๆ
ถ้าเป็นเธอเอง กัดฟันจ่ายก็ยังไหว อย่างมากก็แค่เงินเดือนหลายเดือน ถือว่าเปิดหูเปิดตาแล้วกัน
แต่ปัญหาคือเจ้าของร่างเดิมจนยิ่งกว่าเธอเสียอีก
เมื่อกี้เธอรีบตรวจยอดเงินในบัญชีกับเงินสดทั้งหมดที่มีทันที รวมกันแล้วยังไม่ถึง 500 ด้วยซ้ำ
ที่เหลือเชื่อกว่านั้นคือแอปเงินกู้ทุกเจ้าแสดงยอดค้างชำระเกินกำหนดไว้หมด
ไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้าของร่างเดิมเอาเงินไปผลาญที่ไหนหมด
【ลองดูสิว่าเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ราคาประมาณเท่าไหร่】
หร่านถังก้มมอง เสื้อเชิ้ตสีขาวเป็นของราล์ฟ ลอเรน รองเท้าผ้าใบสีขาวที่เท้าเป็นมิวมิว ส่วนกางเกงยีนส์เธอดูไม่ออก แต่ดูจากเนื้อผ้าแล้วคงไม่ถูกแน่
หร่านถังปวดหัวจนยกมือกุมหน้าผาก
ถึงจะเป็นพวกบูชาเงินเหมือนกัน แต่ทัศนคติเรื่องการใช้เงินของเธอกับเจ้าของร่างเดิมต่างกันมาก
เจ้าของร่างเดิมเป็นพวกชอบความหรูหราจอมปลอม ส่วนเธอเป็นพวกงกเงินเต็มขั้น ชอบเก็บเงินอย่างเดียว ปกติใช้เงินงกสุด ๆ ไม่มีทางเอาไปฟุ่มเฟือยกับเรื่องแบบนี้เด็ดขาด
หร่านถังคืนเมนูให้พนักงาน แล้วยกนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วอย่างกระอักกระอ่วน “ขอน้ำเปล่าหนึ่งแก้วก็พอค่ะ”
พนักงาน: ?
สือเยี่ยนเงยหน้ามองเธอ
เห็นเธอพลิกเมนูจนถึงหน้าสุดท้ายแต่ก็ยังไม่สั่งอะไร แววไม่เข้าใจค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาดำสนิท
หร่านถังสัมผัสได้ถึงสายตาที่กำลังพิจารณาของเขา จึงเงยหน้าขึ้นยิ้มเจื่อน ๆ ให้
“ฉันก็ไม่กินหลังเที่ยงเหมือนกันค่ะ”
รอยยิ้มนั้นจริงใจเจือความยากจน ความยากจนเจือความดื้อรั้น และในความดื้อรั้นยังมีความเปราะบางปะปนอยู่
แต่สือเยี่ยนผู้ร่ำรวยกลับอ่านความหมายแฝงนั้นไม่ออก
เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ดีเหมือนกัน
เด็กสาวอายุ 21 ปีที่รักษาการกินเพื่อสุขภาพได้ แสดงว่าเธอมีหลักการ ควบคุมตัวเองได้ และไม่ไหลไปตามกระแส
ในระดับหนึ่ง นิสัยข้อนี้ก็คล้ายเขาอยู่
สือเยี่ยนพยักหน้าเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น ขอเสิร์ฟน้ำอุ่นให้คุณผู้หญิงหนึ่งแก้วครับ”
พนักงาน: ?
ในห้องส่วนตัวที่ค่าใช้จ่ายเฉลี่ยต่อคนเป็นหลักพัน สั่งแค่น้ำอุ่นฟรีหนึ่งแก้วงั้นเหรอ?
คู่บ้าคู่เพี้ยนมาเป็นแฟนกันสินะ