ยี่สิบแปดนาทีต่อมา
กลุ่มอื่น ๆ ยังคงวนเวียนอยู่กับข้อมูลอย่างมั่วซั่ว เพื่อตามหาจุดบกพร่องแรกของสายวงจรที่ซ่อนอยู่ในหุ่นยนต์ต่อสู้
"ปัง!"
ถังหลี่โผล่ออกมาจากใต้ช่วงล่างของหุ่นยนต์ ทั้งหน้าที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่อง
เธอใช้แขนเสื้อเช็ดหน้ากวาดไปทั่ว
"จ่ายไฟ"
ทุกคน: "?"
เร็วขนาดนั้นเลย?!
เพื่อนนักศึกษาที่อยู่ข้างแผงควบคุม กดสวิตช์ไฟใหญ่ลงไปโดยสัญชาตญาณ
"หึ่ง——"
เครื่องยนต์ของหุ่นยนต์ต่อสู้ของถังหลี่สว่างวาบขึ้นในทันที
ร่างเหล็กกล้าขนาดมหึมา เอาเข้าจริง ๆ แล้วก็ส่ายไปมาแล้วลุกขึ้นยืนได้!
หุ่นยนต์ต่อสู้ก้าวออกไปหนึ่งก้าว
สองก้าว
สามก้าว
"แคร่ก!"
ขณะที่ก้าวที่สี่กำลังจะลงพื้น
ขาขวาของหุ่นยนต์ต่อสู้ก็ส่งเสียงโลหะเสียดสีกันอย่างแหลมสูงออกมา ข้อต่อทั้งหมดล็อกตายสนิท!
ตัวเครื่องขนาดมหึมาที่เสียการทรงตัว โซเซไปเล็กน้อย เกือบจะชนเข้ากับกำแพงรับน้ำหนักที่อยู่ข้าง ๆ
ภายในห้องเรียน ในที่สุดก็มีคนอดไม่ได้ หัวเราะเบา ๆ ออกมา
ที่แท้ แนวป่าเถื่อนก็คือแนวป่าเถื่อน แค่เร่งความเร็ว แต่ก็ต้องซ่อมไม่หมดอยู่ดี
แต่ถังหลี่ลุกขึ้นจากพื้น ไม่รู้สึกเขินอายแม้แต่น้อย
เธอจ้องเขม็งไปที่ขาขวาที่ล็อกตายนั่น
แต่ดวงตากลับยิ่งสว่างไสวขึ้นเรื่อย ๆ