เจียงหว่านจือปิดการบล็อกข้อความบนเทอร์มินัล
ระยะเวลาก่อนหมดเขตรับสมัครศึกชิงแชมป์นักศึกษาใหม่ เหลืออีกไม่ถึงสองชั่วโมง
เธอต้องลงมือเองแล้ว เพื่อหาที่ลงเอยที่เหมาะสมให้กับตัวเอง
ได้บทเรียนสุดโหดจากดาวร้างมาแล้ว
ครั้งนี้เธอมีข้อกำหนดที่ชัดเจนมาก
ธรรมดา
ทั่วไป
ห้ามเก่งเกินเด็ดขาด
ดีที่สุดคือทีมประเภทเข้าไปก็นอน เสร็จแล้วก็แยกย้าย ไร้ซึ่งจิตวิญญาณการแข่งขันแบบทีมปลาเค็ม
สัญญาณเชื่อมต่อ
ทีมแรกที่ส่งคำเชิญมา เป็นผู้ชายระดับร่างกายเกรดบี โครงสร้างทีมถือว่ามาตรฐาน
เจียงหว่านจือพอใจมาก ลองถามดูเชิงๆ
"เพื่อนร่วมทีม พวกนายตั้งเป้าหมายอะไรไว้ในการแข่งรอบนี้?"
พอผู้ชายคนนั้นได้ยิน ดวงตาเป็นประกายทันที
"ผู้บัญชาการเจียง! วางใจได้เลย ทีมเราทุกคนเป็นพวกบ้าฝึกที่ทุ่มเทสุดชีวิต!"
"ขอแค่เธอมาเป็นสมองให้พวกเรา เป้าหมายของเราคือคว้าที่หนึ่งให้ได้ ตบให้กระจุยทั้งสนาม!"
รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงหว่านจือหายไปชั่วพริบตา
"ไม่เหมาะ"
กดวางสายอย่างเด็ดขาด
ทีมที่สองที่เชื่อมต่อมา เป็นผู้หญิง ดูเยือกเย็นกว่าเล็กน้อย
เจียงหว่านจือถามคำถามเดิม
อีกฝ่ายตอบว่า "กำลังของเรามีจำกัด ที่หนึ่งไม่กล้าคิด แต่สามอันดับแรกยังไงก็ต้องสู้เต็มที่"
เจียงหว่านจือถอนหายใจ
"ไม่เหมาะ"
อีกฝ่ายรีบร้อนทันที "สามอันดับแรกไม่ได้? งั้นสิบอันดับแรกก็ยังไหว! คุณเจียง สุดท้ายเธออยากได้ที่เท่าไหร่กันแน่?"
เจียงหว่านจือนวดขมับ
น้ำเสียงจริงใจสุดๆ
"เพื่อนร่วมทีม ในทีมพวกเธอมีคนแนว… แค่อยากเข้าร่วมเฉยๆ บ้างไหม?"
"แบบเข้าไปเดินเล่นรอบนึง ไม่แย่งฆ่า ไม่เก็บคะแนน แถมได้อันดับสุดท้ายตกรอบกลับบ้านแบบสบายๆ อ่ะ?"
ผู้หญิงอีกฝั่งจ้องจอค้าง
สายตาที่มองเจียงหว่านจือ เหมือนกำลังมองคนโรคจิตขั้นรุนแรงที่เพิ่งหนีออกมาจากโรงพยาบาลบ้า
"ตื๊ด——"
อีกฝ่ายกดตัดสัญญาณทันที
เจียงหว่านจือพิงพนักเก้าอี้ มองจอที่ดับลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนปัญญา
น้องใหม่รุ่นนี้เป็นอะไรกัน?