เที่ยงตรงสิบสองนาฬิกา
โรงเรียนนายร้อยที่หนึ่ง โรงอาหารสอง
เป็นช่วงที่คนหนาแน่นที่สุดพอดี
เต็มไปด้วยนักเรียนใหม่อยู่ในชุดฝึก ต่างยกถาดเดินหาร้านหาที่นั่งกันไปทั่ว
กลิ่นอาหารสังเคราะห์สารพัดชนิดลอยฟุ้งในอากาศ
เจียงหว่านจือยกถาดอาหารสีเงิน หาที่ตรงมุมหนึ่งได้
เพิ่งนั่งลง ก็เห็นคนรู้จักนั่งอยู่ตรงหน้า
ถังหลี่
ปกติแล้ว ผู้หญิงคนนี้กินข้าวเหมือนทำสงคราม
ตรงหน้าต้องวางถาดใหญ่สามใบให้เต็ม กินไปแย่งไป เสร็จแล้วต้องเรอเสียงดังฟังชัดจนได้
แต่เมื่อวันนี้
ถังหลี่เงียบผิดปกติ
ตรงหน้าเธอมีเพียงหลอดอาหารเสริมเกรดถูกที่สุดเท่านั้น
แม้แต่จานร้อนสักอย่างก็ไม่มี
เธอก้มหน้า กัดหลอดพลาสติกของอาหารเสริมอย่างเอาเป็นเอาตาย สายตาคลอเคล้าดวงแข็งทื่อ ราวกับวิญญาณถูกดูดออกไปแล้ว
เจียงหว่านจือวางถาดอาหารของตัวเองลง
มองเธอแวบหนึ่ง
"เธอล้มละลายแล้วเหรอ?"
ถังหลี่เบิกตาขึ้น มองเธออย่างไร้เรี่ยวแรง
"ก็จนอยู่แล้วนั่นแหละ"
เจียงหว่านจือถือตะเกียบ ใช้ตะเกียบคีบผักสังเคราะห์คำหนึ่ง
"เมื่อสองวันก่อนเธอไม่บอกหรอว่าเศษเหล็กที่เก็บจากใต้หลุมขายได้เครดิตตั้งเยอะไง?"
"เงินล่ะหายไปไหน?"
ไม่พูดถึงก็ดีอยู่
พอพูดถึง ถังหลี่แทบจะร้องไห้ออกมาตรงนั้น
เธอสูดอาหารเสริมเข้าไปคำใหญ่ เสียงสั่นเครือ
"โดนปรับหมดเลย"
"ปรับเรื่องอะไร?"
ถังหลี่หายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มระบายความทุกข์ที่มีอยู่
"ก็ไม่ใช่ว่าเรื่องตอนสอบดาวร้างไง"
"เขตเหมืองดี-4 มีรถเหมืองร้างอยู่หลายคันไม่ใช่เหรอ? ฉันเห็นว่าแบริ่งกับชิ้นส่วนส่งกำลังพวกนั้นยังใช้ได้อยู่ ก็เลยรื้อลงมาสองสามชิ้น"
เจียงหว่านจือชะงักมือไปทันที
"เธอเรียกว่ารื้ออุปกรณ์ทางทหารว่า'ชักสะดวก'เนี่ยนะ?"
ถังหลี่พูดอย่างมีเหตุผล:
"มันขึ้นสนิมจนหมดแล้ว ฉันก็เลยคิดว่าไม่มีใครต้องการ!"
"ผลคือวันนี้ฝ่ายวิชาการเรียกสอบ ว่าของพวกนั้นถึงจะพังก็ยังเป็นยุทโธปกรณ์ของสหพันธรัฐ"