“เมื่อกี้...คุณพูดว่าอะไรนะ?”
เฉิงชิงหลานนั่งอยู่บนโซฟา แผ่นหลังแข็งทื่อ
นายทหารปลายสายไม่พูดจาไร้สาระ เอ่ยต่อว่า
“คุณหญิงเฉิง ร่างของพันตรีฮั่วถิงชวนได้รับการยืนยันตัวตนเรียบร้อยแล้ว ทางกองทัพจะส่งคนมาประสานงานเรื่องขั้นตอนต่อไปในภายหลัง”
“เพล้ง”
อีกฝ่ายตัดการสื่อสารไปฝ่ายเดียว
ในห้องรับแขกอันว่างเปล่า เหลือเพียงแสงสีขาวซีดจากโคมไฟเพดาน
เฉิงชิงหลานไม่ได้ร้องไห้ แม้แต่เปลือกตาก็ยังไม่กะพริบ
เธอก้มมองแก้วชาที่แตกกระจายอยู่ใต้เท้า คราบน้ำซึมเข้าไปในรองเท้าแตะพื้นนุ่ม ความเย็นไต่จากฝ่าเท้าลึกเข้าไปถึงกระดูก
“ต้องผิดพลาดแน่...”
ริมฝีปากของเธอขยับ พึมพำกับตัวเองว่า
“โรงเรียนนายร้อยที่หนึ่งมีคนตั้งหลายหมื่น เขตตะวันออกก็พังถล่มไปหมด ในที่ที่วุ่นวายขนาดนั้น อ่านชื่อผิดไปตัวหนึ่งก็เป็นเรื่องปกติ”
มือทั้งสองของเธอสั่นระริก ขณะเปิดสมุดรายชื่อติดต่อส่วนตัวบนนาฬิกาข้อมือ ปลายนิ้วจิ้มลงบนชื่อที่ปักหมุดไว้บนสุด
【ถิงชวน】
“ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด...”
เสียงสายไม่ว่างดังต่อเนื่องเต็มสามสิบวินาที ก่อนจะตัดสายโดยอัตโนมัติ
เฉิงชิงหลานกัดฟัน กดโทรซ้ำอีกครั้ง
ยังคงมีเพียงเสียงสายไม่ว่างอันอึดอัด
เมื่อโทรครั้งที่สาม ระบบก็เด้งหน้าต่างสีเทาเย็นชาขึ้นมาหนึ่งบรรทัด
【ผู้ใช้ที่คุณเรียกหาได้ยกเลิกบัญชีแล้ว หรือไม่สามารถเชื่อมต่อเครือข่ายได้】
แสงจากหน้าจอสะท้อนบนใบหน้าของเฉิงชิงหลาน