นอกห้องซ่อมบำรุงร้างโซนซี
เฉาเย่ยืนอยู่ในทางเดิน มือกำเทอร์มินัลสำรองของเซี่ยจื้อไว้แน่น
บนหน้าจอ ข้อความที่เพิ่งส่งออกไปแสดงสถานะว่า “อ่านแล้ว”
“ตึก ตึก ตึก”
เสียงรองเท้าบูตหนักแน่นดังมาจากปลายทางเดิน
ฮั่วถิงชวนสวมเครื่องแบบพันตรีสีหมึกที่เรียบกริบ ใบหน้าไร้อารมณ์ ขณะก้าวมาหยุดอยู่หน้าประตู
เฉาเย่ก้มศีรษะเล็กน้อย ยื่นเทอร์มินัลให้ “ผู้บังคับบัญชา ส่งข้อความไปแล้วครับ”
ฮั่วถิงชวนพยักหน้าเบา ๆ แววตาเย็นเยียบราวผิวน้ำในทะเลสาบที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง
เขาผลักประตูเหล็กแล้วเดินเข้าไป
เซี่ยจื้อที่พิงอยู่ตรงมุมกำแพงได้ยินเสียง จึงเงยหน้าขึ้น
เมื่อเห็นชัดว่าคนที่มาเป็นฮั่วถิงชวน เซี่ยจื้อก็ยกมุมปากที่แห้งแตกขึ้นเล็กน้อย ก่อนหัวเราะเยาะ
“พันตรีฮั่ว แค่ห้าสิบล้านเอง จำเป็นต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้ด้วยหรือ?”
ฮั่วถิงชวนยืนอยู่ตรงหน้า ก้มมองเขาจากเบื้องบน น้ำเสียงราบเรียบไร้ความผันผวน
“ห้าสิบล้านซื้ออะไรได้ตั้งหลายอย่าง”
“แต่ไม่จำเป็นต้องเอาไปจ่ายให้ความลับในปากคนตาย”
รอยยิ้มบนใบหน้าเซี่ยจื้อค่อย ๆ เลือนหายไปจนหมด
ฮั่วถิงชวนยกข้อมือขึ้นดูเวลา จุดแสงสามจุดบนหน้าจอทะลุผ่านตาข่ายลวดเหล็กของชั้นบนไปแล้ว
ฮั่วถิงชวนเอ่ยเสียงเรียบ “เพื่อนร่วมทีมสามคนของนายมีน้ำใจเกินกว่าที่ฉันคิดไว้”
เซี่ยจื้อจ้องเขาเขม็ง “งั้นตั้งแต่แรก นายก็ไม่ได้คิดจะปล่อยฉันไปอยู่แล้วสินะ?”
“เพิ่งคิดออกตอนนี้หรือ?”
ฮั่วถิงชวนปิดหน้าจอ สวมถุงมือหนังด้วยมืออีกข้าง สีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์
“เพื่อนร่วมทีมสามคนของนายกำลังมา”
“พอพวกเขามาถึง พวกนายก็ไปพร้อมกันทั้งหมดนี่แหละ”
……
ภายในช่องทางอันมืดสลัว
ถังหลี่เดินเร็วอยู่ตรงกลาง กัดฟันพูดเสียงต่ำ
“ฮั่วถิงชวนสารเลวนั่น เล่นสกปรกได้หน้าตาเฉยจริง ๆ”
โจวเหย่เดินตามหลัง กำหมัดใหญ่เท่าพัดจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ
“เลิกพูดไร้สาระก่อน ช่วยเซี่ยจื้อออกมาจากมือมันแล้วค่อยว่ากัน”
เผยหลินชวนเดินนำอยู่หน้าสุด ฝีเท้ามั่นคงพลางเตือนเสียงเย็น