ท้ายสุดของฝูงชน
ลู่เหิง สมาชิกฝ่ายการแพทย์ของโรงเรียนและหน่วยจัดการเหตุการณ์พิเศษ ซึ่งเดินทางมาพร้อมกับคณะต้อนรับของทางโรงเรียน
เดิมทีเขาแค่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ตรงมุมอย่างเบื่อหน่าย
แต่เมื่อสายตากวาดผ่านกลุ่มผู้ติดตามที่อยู่ด้านหลังเจียงเหยียนชวนอย่างเลื่อนลอย เขาก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมาทั้งตัว!
ความเฉื่อยชาบนใบหน้าของลู่เหิงหายไปในพริบตา รูม่านตาหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว ถึงกับก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
ชายวัยกลางคนที่เดินเยื้องอยู่ด้านหลังเจียงเหยียนชวน สวมแจ็กเก็ตสีเทาเข้มธรรมดา ๆ ดูเผิน ๆ ก็เหมือนเป็นแค่ที่ปรึกษาด้านความปลอดภัยทั่วไปของตระกูลเจียง
ทำไมถึงเป็นเขาได้?!
เมื่อห้าปีก่อน ตอนลู่เหิงเข้ารับการประเมินคุณสมบัติซ้ำที่หน่วยงานพิเศษของสหพันธรัฐ เขาเคยเห็นชายคนนี้จากระยะไกลผ่านกระจกด้านเดียวของห้องประชุมลับสุดยอดแห่งหนึ่ง
ตอนนั้น แม้แต่บุคคลสำคัญระดับดาวทองจากกองเสนาธิการใหญ่ของกองทัพ เมื่อเห็นเขายังต้องยืนตรงทำความเคารพอย่างสุภาพ ไม่กล้าเอ่ยถามแม้แต่รหัสเรียกขานที่ไม่จำเป็นออกมาต่อหน้าคนอื่น
บุคคลที่น่าสะพรึงกลัวและลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึงเช่นนี้ จะยอมลดตัวมาเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้มหาเศรษฐีในแวดวงธุรกิจได้อย่างไร?!
หน้าอกของลู่เหิงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ริมฝีปากเผยอ เขากำลังจะโพล่งออกมา
ชายแจ็กเก็ตสีเทาที่เดินอยู่ข้างหน้าพลันหันหน้ามาเล็กน้อย หางตาเหลือบผ่านใบหน้าของลู่เหิงอย่างแผ่วเบา
แววตานั้นสงบนิ่งราวกับผืนน้ำนิ่ง ไม่มีไอสังหารแม้แต่น้อย และไม่มีอารมณ์ใดเผยออกมา
แต่หัวใจของลู่เหิงกลับถูกรัดแน่นในพริบตา ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบขยำอย่างแรง ความเย็นเยียบพุ่งขึ้นสู่กระหม่อม!