ลมกลางคืนหนาวเหน็บ
ทั้งสองพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจออกเดินต่อ
การอยู่กับที่เสี่ยงที่สัตว์ร้ายดวงดาวตัวอื่นซึ่งถูกลากมาด้วยเสียงระเบิดจะย่องเข้ามาหา
ระหว่างทาง ถังหลี่จ้องมองเจียงหว่านจืออยู่ตลอด
"เฮ้ย คุณหนู"
"ว่าไง?" เจียงหว่านจือตอบอย่างหมดเรี่ยวแรง
"เมื่อกี้ตอนเธอคำนวณจุดอ่อนของแมงมุม แล้วก็ปฏิกิริยาเฉพาะหน้าน่ะ ไม่เหมือนคนไม่เคยขึ้นสนามรบเลยสักนิด"
ถังหลี่หรี่ตามองด้วยความแคลงใจเต็มที่
"เธอเป็นลูกคนรวยที่เอาแต่กินอยู่วันๆ จริงดิ?"
เจียงหว่านจือใจกระตุกวาบ
แต่สีหน้ากลับนิ่งเฉยไม่แสดงออกมาเลย
"แล้วจะให้เป็นอะไรล่ะ?"
เธอถอนหายใจ อย่างไม่ลดทิฐิ
"บ้านฉันเนี่ย สร้างหุ่นยนต์ต่อสู้อยู่"
"วิดีโอทดสอบภาคสนามของหุ่นยนต์ต่อสู้ที่ฉันดูมาตั้งแต่เด็ก น่ะ มากกว่าข้าวที่เธอกินเสียอีก"
"ไม่เคยกินเนื้อสัตว์ร้ายดวงดาว แต่ไม่เคยเห็นสัตว์ร้ายดวงดาววิ่งเลยหรือไง?"
ถังหลี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
เหตุผลนี้ฟังดูเข้าท่าจริงๆ ด้วย
ทรัพยากรทางการศึกษาของบ้านคนรวย ไม่ใช่สิ่งที่พวกเธอจากดาวยากจนจะเทียบได้จริงๆ นั่นแหละ
"ก็มีเหตุผลอยู่นะ" ถังหลี่หามมีดหนักพาดบ่า "สมองก็ใช้การได้ดี แต่ร่างกายนี่แทบไม่ต่างจากเศษเหล็กเลย"