ลูกบอลแสงของเจียงหว่านจือเพิ่งเดินทางได้เพียงครึ่งทาง
ความเร็วยังคงเชื่องช้าเหมือนเดิม
มีหลายครั้งที่ลูกบอลแสงเกือบจะชนกับแผ่นกั้นที่ปิดอยู่
แต่ในชั่วขณะคับขันที่สุด
แผ่นกั้นก็เปิดออกพอดี
ลูกบอลแสงเฉียดขอบแผ่นกั้น เลื้อยผ่านไปอย่างนุ่มนวล
ครั้งหนึ่ง
สองครั้ง
สามครั้ง
ทุกครั้งเหมือนเป็นเรื่องดวง หลบสิ่งกีดขวางได้อย่างฉิวเฉียด
แต่ถ้าสิบครั้ง
ยี่สิบครั้งล่ะ?
รอยยิ้มบนใบหน้าของหานเจิงค่อย ๆ จางหายไป
เขาค้นพบว่า
ลูกบอลแสงสิบลูกของเจียงหว่านจือ ไม่มีสักลูกที่ร่วงหล่น
พวกมันราวกับกองทัพที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี แต่ละก้าวเหยียบลงบนจุดที่แม่นยำที่สุด
ไม่มีการเคลื่อนไหวที่เกินความจำเป็น
ไม่มีการสูญเสียที่เกินความจำเป็น
สามสิบวินาทีต่อมา
ลูกบอลแสงทั้งสิบลูก ร่วงลงสู่จุดหมายปลายทางอย่างสมบูรณ์
เจียงหว่านจือหดมือกลับ นวดข้อมือที่ปวดเมื่อย
เหนื่อยจะตาย
งานละเอียดอ่อนแบบนี้ ทรมานกว่าวิ่งแปดร้อยเมตรอีก
เธอได้แต่อธิษฐานในใจให้การทดสอบนี้จบ ๆ ไป แล้วจะได้กลับไปนอน
ครูคุมสอบกวาดตามองแผงข้อมูลของทุกคน
กระแอมเบา ๆ
ประกาศเสียงดัง
"ผลการทดสอบการควบคุมของกลุ่มแรกออกมาแล้ว"
"ความเร็วสูงสุด ได้แก่ หานเจิง"
หานเจิงกำลังจะทำหน้าอกผึ่งผาย
ครูก็เปลี่ยนประเด็นทันที
"แต่ลูกบอลแสงร่วงสามลูก หักคะแนนควบคุม"