(ฉลองเปิดเทอม วันนี้อัปเดตสี่ตอน!)
ในหลุมลับป้องกันภัยทางอากาศ B7 วุ่นวายไปหมด
เสียงเตือนภัยจากลำโพงดังขึ้นทุกไม่กี่วินาที ขณะที่ทีมเปลหามผู้บาดเจ็บเบียดเสียดกันเข้ามาไม่หยุด
สถานพยาบาลตรงช่องทางซ่อมบำรุงฝั่งตะวันตกกำลังขาดคน อาจารย์ผู้ฝึกที่นำทีมยืนตะโกนสุดเสียงอยู่บนบันไดว่า
“ขอคนเพิ่มอีกสักสองสามคน! มากับฉันไปขนกล่องยาฉุกเฉินที่คลังฝั่งตะวันตก!”
ถังหลี่ โจวเหย่ เผยหลินชวน และเซี่ยจื้อมองหน้ากัน ก่อนจะยกมือสมัครทันที
เจียงหว่านจือไม่ได้ขยับ
สายรัดตรวจตราที่ข้อมือของเธอยังส่องไฟสีแดงอยู่ ถ้าออกจาก B7 ตอนนี้ หน่วยลาดตระเวนก็จะจับตัวเธอได้ทันที
ก่อนออกเดินทาง เผยหลินชวนยื่นมือไปคว้าปกเสื้อด้านหลังของเซี่ยจื้อไว้
“เดี๋ยวก่อน”
เซี่ยจื้อถูกดึงจนคอหด หันกลับมาถลึงตาใส่ “อะไรอีกล่ะ?”
เผยหลินชวนชี้ไปที่เทอร์มินัลสีดำบนข้อมือของเขา “อย่าเอาเครื่องที่นายใช้ประจำไป”
เซี่ยจื้อขมวดคิ้ว “ไม่เอาไป แล้วฉันจะใช้อะไรบันทึกหลักฐาน?”
เผยหลินชวนล้วงเครื่องสำรองสภาพเก่าครึ่งใหม่ครึ่งออกจากกระเป๋า แล้วโยนใส่อกเขาตรงๆ “ใช้เครื่องนี้”
เซี่ยจื้อรับเครื่องมาพลิกดู “ของแบบนี้ต่างกันตรงไหน?”
เผยหลินชวนไม่ได้อธิบายเพิ่ม แค่ตอบเสียงเย็นว่า “ต่าง”
เซี่ยจื้อเบ้ปาก ก่อนจะยัดเครื่องสำรองใส่กระเป๋า
ถังหลี่ขยับเข้ามา ตบไหล่เซี่ยจื้อหนึ่งที “เซี่ยจื้อ ระวังตัวหน่อย อย่าตายอยู่ข้างในล่ะ”
ตอนชักมือกลับ ปลายนิ้วของเธอก็ฉวยโอกาสสอดแผ่นแข็งขนาดเท่าเมล็ดข้าวเข้าไปในซับในปกเสื้อของเซี่ยจื้อ
เซี่ยจื้อปัดฝุ่นบนไหล่ด้วยสีหน้ารังเกียจ “ปากเธอพูดคำอวยพรดีๆ สักสองคำไม่ได้หรือไง?”
……
ทั้งสี่คนเดินตามทีมสนับสนุนไปตามทางเดินฝั่งตะวันตกอย่างรวดเร็ว
พื้นใต้เท้าสั่นไหวเป็นระยะ
เมื่อมาถึงหัวมุมใกล้คลังหมายเลขสาม เซี่ยจื้อก็ยื่นกล่องหนักอึ้งในอ้อมแขนให้โจวเหย่
“ฉันไปก่อนนะ”
โจวเหย่กอดกล่องใบใหญ่สองใบไว้แล้วถามเสียงอู้อี้ “แน่ใจนะว่าไม่ต้องให้ฉันไปดักรออยู่หน้าประตู?”
เซี่ยจื้อเหลือบมองเขา “ฮั่วถิงชวนระบุชื่อให้ฉันเข้าไปคนเดียว ถ้านายร่างใหญ่ขนาดนี้ไปยืนขวางหน้าประตู อีกฝ่ายคงชักปืนออกมาทันที แล้วฉันจะไปรีดเงินบ้าอะไรได้?”