มวยเสือแห่งขุนเขาทะลวงเข้าสู่ขั้นเริ่มต้นแล้ว
“ยังห่างจากการเปลี่ยนเลือดพลังครั้งที่ 1 อยู่อีกระยะหนึ่ง แต่ภายในสามวัน ย่อมเพียงพอให้ผลักดันมวยเสือแห่งขุนเขาไปถึงขั้นสำเร็จใหญ่ได้ ถึงตอนนั้นก็น่าจะบรรลุการเปลี่ยนเลือดพลังครั้งที่ 1 ได้กระมัง”
เขาเอ่ยขึ้น
แววตาฉายประกายคาดหวัง
ถึงอย่างไรมวยเสือแห่งขุนเขาก็เป็นทุนรอนที่ทำให้เขาตั้งหลักในชีวิตได้
ยามนี้ราตรีค่อย ๆ โรยตัวลึกลงแล้ว
“พี่ ถึงเวลานอนแล้วค่ะ”
เฉินโหรวคลุมเสื้อเดินออกมาจากลานหน้าบ้าน พลางขยี้ดวงตาที่งัวเงีย
“ได้ เจ้าไปนอนก่อนเถอะ”
เฉินสวินยิ้ม ก่อนหยุดท่วงท่าฝึกซ้อมในมือ
ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ล่วงเข้าสู่ยามเย็นแล้ว
ดวงดาวบนฟ้าส่องประกายระยิบระยับ
เฉินสวินสูดหายใจเข้าลึก ๆ ไม่ได้คิดอะไรให้มากความ
สำหรับเขาแล้ว เส้นทางนับจากนี้ย่อมไม่สงบราบรื่นอย่างแน่นอน
แต่เขาก็ไม่ได้คิดมากไปกว่านั้น
เช้าตรู่วันถัดมา
ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง
เขาก็สะพายคันธนูออกเดินทางต่อแล้ว
“ลูกธนูเหล็กเหลือไม่มากแล้ว อีกสักพักคงต้องให้ช่างทำลูกธนูเหล็กเพิ่มเสียหน่อย”
ในหมู่บ้านมีช่างฝีมือเก่าที่ทำลูกธนูเหล็กเป็น แต่ต้องใช้เวลา ทั้งยังต้องสั่งจองล่วงหน้า
ทว่าเรื่องเหล่านี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา
ค่อย ๆ รอไปก็ได้ คืนนี้ค่อยไปสั่งจองไว้ก่อน
เขาไม่ได้คิดมาก แล้วมุ่งหน้าไปยังเขาทออีกครั้ง
ที่นี่เป็นภูเขารกร้างผืนหนึ่ง
แต่เขาไม่รู้ว่าลึกเข้าไปในภูเขารกร้างมีอะไรอยู่ แม้แต่นายพรานเฒ่าผู้มีฝีมือเยี่ยมที่สุดก็ยังไม่กล้าเข้าไปถึงส่วนลึกสุดของเขาทอ ว่ากันว่าข้างในมีสิ่งน่าสะพรึงกลัวอยู่